Του Andrew Collins*

Ξέρεις ότι μερικές φορές πρέπει να έχεις κάποιον δίπλα σου, στο καφενείο
Μίλησες πολύ με τον κύριο Ντάνιελς και ψιθύρισες στο αυτί της Μις Αβάνα,
Ν΄ αντικρούσει την έντονη παρόρμηση σου να την πάρεις τηλέφωνο
και να της μιλήσεις για ολα τα τίποτα εκείνα που γυρνούν στο κεφάλι σου,
την αδικαιολόγητη εξωτική σου απόδραση
Να συμπονά και να δικαιολογεί κάθε φορά τον ενθουσιασμό σου όταν ακούς τους 16 horsepower
και να απομακρυνθεί διακριτικά καθώς χορεύεις
Στη συνέχεια, θα καθίσει ξανά δίπλα σου και θα αντέξει την ιδιοτροπία σου,
ακόμη κι αν δεν έχει τίποτα να προσθέσει, ειναι φίλος ακόμη κι αν είναι βαρετός σα λογιστής,
χλιαρός σαν το τσάι που ξέμεινε μόνο χωρίς κονιάκ,
σαν τη μπύρα που δεν τελείωσες ακόμη,
Θα τσουγκρίσει μαζί σου και θ’ακουστεί στο χώρο
Ο ήχος των ποτηριών
Σε αυτό το μπαρ με τη μουσική μόνο για σένα
Σε ένα μπαρ στο Ανατολικό Βερολίνο, μια σούδα όλη κι όλη,
Ένας διάδρομος μακρύς, στενός σαν σοκάκι, και μπορώ να το διαβώ όπως πάντα οριστικά, με ολική απουσία ορίων
.

*Ο Andrew Collins κατά κόσμον Θεοδόσης Καλογιάννης έχει καταγωγή απ το Ναύπλιο. Γράφει ποιήματα και πεζά απ την ηλικία των 12 ετών. Τα τελευταία 15 χρόνια ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Ακολουθήστε την ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ στο GOOGLE NEWS

Στη σελίδα του Facebook – Στην ομάδα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here