Home Άρθρα H γλύκα της αποδοχής

H γλύκα της αποδοχής

0
Γράφει η Βανέσσα Γιαννοπούλου*

Η αποδοχή είναι μια λέξη τεράστιας σημασίας, αλλά συχνά παρερμηνευμένη.
Είναι αυτό που έρχεται σε στιγμές μαγικές, από τις οποίες απουσιάζει ο νους και επικρατεί ηρεμία και γαλήνη.

Έρχεται αβίαστα και χωρίς πολλά λόγια. Δεν είναι ζητούμενο να υπάρχει ανά πάσα ώρα και στιγμή, αρκεί να ξέρει όμως κάποιος ότι υπάρχει και είναι εκεί για εκείνον.

Οι άνθρωποι που μας αποδέχονται είναι όσοι έχουν για εμάς ένα ήρεμο χαμόγελο είτε όταν πάμε δεξιά, είτε όταν πάμε αριστερά. Όλοι μας ενίοτε ταλαιπωριόμαστε με αυτόν τον διαολάκο που λέγεται μυαλό. ΄Αλλοτε θέλει, άλλοτε απορρίπτει, άλλοτε αγχώνεται.

Αν δώσουμε όμως λίγες στιγμές ηρεμίας και μια μεγάλη αναπνοή, ίσως έτσι μπορέσουμε να αποδεχτούμε ακόμα και το χειρότερο συμβάν.

Δεν είναι ο στόχος να είναι κάποιος ήρεμος, πράος και απαθής. Όλοι είμαστε εντελώς ανθρώπινοι και ξεσπάμε, θυμώνουμε, κλονιζόμαστε, βρίζουμε. Δεν υπάρχει πρέπει!

Κάνω μια μικρή προτροπή απλώς, να προσπαθήσουμε να σκεφτόμαστε λιγότερο, να αφήνουμε τα πράγματα να ρέουν. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΟΧΗ.

Όταν ένας άνθρωπος δεν κατασπαλάται σε πολλές σκέψεις, τότε ξεκινά μια εσωτερική αυτοφροντίδα και τελείως τυχαία,ακόμα κι αν κάτι μας απασχολεί αρκετά, αν το αφήσουμε, τότε από μόνο του βρίσκει τις απαντήσεις και τον δρόμο του.

Είναι κάτι σαν αυτό που λέμε “βίωσε το τώρα”.

Η αποδοχή ως όρος χαρακτηρίζεται από πολυσημία. Στην επιστήμη της ψυχολογίας είναι η συγκατάθεση ενός ατόμου για την πραγμάτωση μιας κατάστασης, χωρίς να προσπαθεί να αλλάξει τίποτα.
Άλλοι υποστηρίζουν πως η αποδοχή είναι συνώνυμη της έγκρισης ή της συμφωνίας. Για μένα είναι κάτι πιο πνευματικό και αφορά πρωτίστως στην αποδοχή που προσφέρω εγώ σε εμένα και όχι σε αυτή που παίρνω από τους άλλους.

Στην πρώτη περίπτωση εγώ αποδέχομαι εμένα, άρα σταδιακά και τους γύρω μου. Στη δεύτερη περίπτωση, καταναλώνω ένα μεγάλο μέρος της ενέργειάς μου, ανησυχώντας για το αν θα με αποδεχτούν οι άλλοι.

Η αυτοαποδοχή ξεκινά από το να αναγνωρίζουμε τα δυνατά και αδύναμα σημεία μας και από το να παραδεχτούμε πως είμαστε ατελώς τέλεια όντα.
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με στιγμές που επιλέγουμε τη μη – δράση, μας φέρνουν σε ένα επίπεδο πιο ελεύθερο και πιο ανεξάρτητο.

Ας προσπαθήσουμε…
Αξίζει τον κόπο!!!

*Φιλόλογος – ειδική εκπαιδευτικός – μουσικός.

Ακολουθήστε και διαβάστε τις ειδήσεις μας στο Google news
– Στη σελίδα μας στο Facebook
– Στην Oμάδα

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

Exit mobile version