Συνέντευξη με τον παλιό πιλότο Πάρι Τσομπάνογλου – Όταν η Ελληνική F3 είχε το γιατρό της

0
Η Ισμήνη Φαμπιάτου με τον Πάρι Τσομπάνογλου και τον Αντρέα Χαλκιόπουλο
Συνέντευξη στον Κώστα Πρώιμο
Συνέντευξη στον Κώστα Πρώιμο

Τον γνώρισα για πρώτη φορά κατά την περίοδο που στο χώρο του Χερσαίου Μηχανοκίνητου Αθλητισμού της Ελλάδας άνθιζε μια νέα κατηγορία για τα εγχώρια δεδομένα, με τα μονοθέσια της F3. Ομάδες άρχιζαν να δημιουργούνται ενώ ολοένα και περισσότεροι αγώνες διεξάγονταν. (Το πρώτο μονοθέσιο που συνάντησα δια ζώσης ήταν στην Ανάβαση της Πιτίτσας εν έτει 1985 το πρωτότυπο του Μάκη Σαλιάρη, ως εντεκάχρονος τότε σαφώς υπέρ – ενθουσιάστηκα).

Ωστόσο ο λόγος εν προκειμένω, γίνεται για τον γνωστό Αθλητίατρο και παλιό οδηγό της F3 Πάρι Τσομπάνογλου για δεύτερη φορά μετά από είκοσι επτά χρόνια, καθώς τότε, το 1994 μου είχε παραχωρήσει μια συνέντευξη ως πρωτοεμφανιζόμενος πιλότος της σχετικής κατηγορίας μονοθέσιων, για το εβδομαδιαίο περιοδικό “Σπορ και Σκορ”.

Διαβάστε την ακόλουθη και ενδιαφέρουσα συνέντευξη που ο ίδιος ο παλιός Άσσος της F3 παραχώρησε στον εκδότη της “Ενημέρωσης της Περ, ΠελοποννήσουΚώστα Πρώιμο.

Κώστας Πρώιμος: Γιατρέ ,από τα 125 μεταβήκατε με αξιώσεις στην F3. Προφανώς ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με… ροδοπέταλα… Ποια ήταν η παρώθηση; Ποιες οι δυσκολίες που αντιμετωπίσατε;

Πάρις Τσομπάνογλου: Η παρότρυνση ήταν η ίδια η φύση της πίστας. Ήξερα να “διαβάζω” το δρόμο, είχα συνηθίσει να κινούμαι σε τέτοιο χώρο, ουσιαστικά η κατηγορία των 125 αποτελεί τον προθάλαμο της F3. Βέβαια σκεφτόμασταν και άλλες κατηγορίες όπως Group A όμως η αγωνιστική απόλαυση ήταν πιο χαμηλή σε σύγκριση με αυτή που βίωνες με το μoνoθέσιο. Ως προς τις δυσκολίες, αυτές εξανεμίστηκαν πριν καν εμφανιστούν δεδομένου ότι επικράτησε ο άκρατος ενθουσιασμός. Θυμάμαι την πρώτη φορά στην πίστα της Τρίπολης που μπήκα μέσα με μια φόρμουλα που μόλις είχα αγοράσει τότε, στις πρώτες βόλτες έκανα 00 :55:26  αν αναλογιστείτε ότι με τον ίδιο χρόνο είχε πετύχει poll position ο Φαμπιάτος στον επόμενο αγώνα, και τελικά έσπασε το μοτέρ μου. Μου πήρε μήνες για να το επισκευάσω, γιατί τότε δεν είχαμε ούτε την τεχνογνωσία που έπρεπε και φυσικά το μοτέρ δεν επανήλθε ποτέ στα φυσιολογικά του επίπεδα ιπποδύναμης… Αυτό συνέβη το 1994.

Κώστας Πρώιμος: Κάνοντας μια αναδρομή, σε ποιους αγώνες ζήσατε τις πιο έντονες συγκινήσεις;

Πάρις Τσομπάνογλου: Θυμάμαι τον πρώτο αγώνα στις Σέρρες που ξεκίνησα με πρόβλημα από τα χρονομετρημένα, στην έκτη θέση και ενώ γρήγορα ανέβηκα στη δεύτερη και ετοιμαζόμουν για το βάθρο έμεινα από κιβώτιο. Με πείραξε πολύ αυτό. Τη δεύτερη φορά πάλι στην ίδια πίστα, έκανα έναν πολύ καλό αγώνα και τερμάτισα ή στην τρίτη, ή στη τέταρτη θέση, επίσης στη Ρόδο, που βγήκα τρίτος, από την αρχή μέχρι το τέλος ήμουν πίσω από τους Γκαϊτατζή και Παπαφιλίππου οι οποίοι πάλευαν μέχρις εσχάτων και εγώ περίμενα την εξέλιξη. Ευτυχώς όλα κύλησαν ομαλά και τερματίσαμε έτσι. Κάτι αντίστοιχο έγινε στον τελευταίο αγώνα των Μεγάρων, όπου χτυπήσανε μεταξύ τους τα δύο παιδιά και εγώ τελικά τερμάτισα δεύτερος. Αυτοί ήταν οι έντονοι συγκινησιακά αγώνες.

Κώστας Πρώιμος: Είστε ένας πετυχημένος Αθλητίατρος και ένας από τους καλύτερους οδηγούς F3 στην Ελλάδα εκείνη την εποχή. Αν γυρίζατε το χρόνο πίσω θα αλλάζατε κάτι;

Πάρις Τσομπάνογλου: Γενικά δεν είμαι μόνο ειδικός Αθλητικής Ιατρικής, είμαι Εργοφυσιολόγος, φυσικοθεραπευτής, ενώ έχω την μοναδική εξειδίκευση στην Ευρώπη για τη θεραπεία πυελικού εδάφους, συνολικά διαθέτω οκτώ εξειδικεύσεις. Αν γύριζα το χρόνο πίσω, μάλλον θα επέλεγα μια Ιταλική ομάδα για λόγους υψηλής τεχνογνωσίας. Στους αγώνες συμμετείχα με το τιμ του αείμνηστου Γεωργούση, με τον Παπαφιλίππου και τον Σάμυ Φάις. Στην αρχή ήμουν με τον Μαστροπέτρο και τον Κικινή, αλλά και οι ίδιοι και εμείς μαθαίναμε τι σημαίνει F3, μετά πήγα στον Ανδρέα Χριστόπουλο, είχα ένα καλό αυτοκίνητο αλλά είχαν έρθει τα μοντέλα του ’96 και δεν μπορούσαμε να τους πιάσουμε, νομοτελειακά παίζαμε για την τρίτη θέση.

Κώστας Πρώιμος: Δοκιμάζεται σκληρά και ο χώρος των αγώνων αυτοκινήτου στην Ελλάδα, κυρίως λόγω της παρατεταμένης ύφεσης. Λάθη έχουν γίνει από τους εκάστοτε ιθύνοντες του θεσμού;

Πάρις Τσομπάνογλου: Τεράστια λάθη και επαναλαμβανόμενα. Κάθε νέα διοίκηση λέει ότι θα τα διορθώσει και τελικά δεν αλλάζει κάτι. Πιστεύω ότι στην Ελλάδα δεν πρέπει να ακολουθούμε τους ξένους αλλά να θεσπίσουμε δικούς μας κανόνες. Επειδή μας παρακολουθεί η FIA  αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να εφαρμόζουμε κατά γράμμα τα δικά της γιατί σε αυτή την περίπτωση μόνο ελάχιστοι πολύ πλούσιοι θα έχουν τη δυνατότητα να αγωνίζονται μεταξύ τους. Η χώρα μας δεν συγκαταλέγεται σε αυτές με ανεπτυγμένο Μηχανοκίνητο Αθλητισμό και συνεπώς δεν ενδιαφέρονται οι σπόνσορες. Ο καθένας προσπαθεί ανάλογα με τις οικονομικές του δυνάμεις να πραγματοποιήσει συμμετοχές.

Θα σας πω ένα παράδειγμα. Στην Ελλάδα υπάρχουν εικοσιτέσσερα μονοθέσια όμως στους αγώνες συμμετέχουν τα μισά. Οι υπόλοιποι δεν κατεβαίνανε διότι οι κανονισμοί αφήνανε παραθυράκια στους οικονομικά ισχυρότερους να κάνουν το κάτι παραπάνω, οπότε οι γνωρίζοντες δεν συμμετείχαν καν, σε έναν αγώνα εξαρχής άνισο. Την εποχή εκείνη που τρέχαμε εμείς, με τον Γκαϊτατζή, τον Νικολούζο, τον Χριστόπουλο είχαμε όλοι οι οδηγοί συμφωνήσει στο ενιαίο λάστιχο,  με το που το περάσαμε και εφαρμόστηκε το όλο πράγμα μαζεύτηκε αρκετά. Απλώς και τότε υπήρχαν πολλά παράθυρα στο θέμα της προετοιμασίας της ομάδος, τις βενζίνες, μια πολύ αυστηρή φιλοσοφία που δεν μπορούσε να ακολουθηθεί από χομπίστες. Στην πραγματικότητα εγώ συμπλήρωνα την κατηγορία, ποτέ δεν θα είχα τη δυνατότητα να κερδίσω έναν αγώνα, δεν θα μπορούσα με το οκταβάλβιδο μοτέρ που έτρεχα να συναγωνιστώ ένα εξελιγμένο δεκαεξαβάλβιδο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, στην Τρίπολη στην Κ8 με τέρμα γκάζι ήμουν και παρόλαυτα ο Νικολούζος με την ομάδα της Prema τότε με πέρασε σαν σταματημένο! Τρόμαξα από τον ήχο του μοτέρ του. Και για να μην παρεξηγηθώ, και ο Νίκος ο Νικολούζος και ο Μανώλης ο Μοσχούς που είχε ένα καταπληκτικό μοτέρ είναι αδελφικοί μου φίλοι, απλώς θέλω να επισημάνω τις διαφορές αγωνιστικού δυναμικού που υπήρχαν

Κώστας Πρώιμος: Το θρυλικό “Ακρόπολις” επιστρέφει, εκτιμάτε ότι είναι μια θετική εξέλιξη με συνέχεια για τη χώρα μας, ή ένα εντυπωσιακό πυροτέχνημα;

Πάρις Τσομπάνογλου: Πιστεύω ότι είναι μια πολύ καλή κίνηση, γιατί στην Ελλάδα ο τουρισμός συνθέτει μια τεράστια βιομηχανία. Ακόμη και μια πίστα με προδιαγραφές όπως των Σερρών αν γίνει κοντά στην Αθήνα θα έφερνε κόσμο πολύ. Το  “Ακρόπολις” ανεβάζει κατακόρυφα την διαφήμιση της χώρας στο εξωτερικό, φτάνει να πραγματοποιηθεί χωρίς υψηλό κόστος για τον Έλληνα φορολογούμενο και να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Κώστας Πρώιμος: Ο μέσος Έλληνας έχει αναβαθμιστεί ως οδηγός; Ποιο είναι το επίπεδο της οδικής του συμπεριφοράς  συγκριτικά με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους;

Πάρις Τσομπάνογλου; Εκτιμώ ότι από την εποχή που κατασκευάστηκαν οι πίστες και ασχοληθήκαμε λίγο και με τα κάρτ, παρατηρείται μια καλύτερη προσέγγιση ως προς την οδική συμπεριφορά από τον μέσο Έλληνα.Μπορώ να σου πω μετά βεβαιότητας ότι εγώ προσωπικά όταν ξεκίνησα με τα καρτ συνειδητοποίησα ότι πριν δεν ήξερα τι έκανα στο δρόμο αν και είχα την ψευδαίσθηση ότι ήμουν καταπληκτικός. Η οδήγηση πέραν από ταλέντο διέπεται και από απαράβατους φυσικούς νόμους. Ιδιαίτερα το καρτ που είναι προσιτό στα νέα παιδιά διδάσκει πολλά. Αξιόλογη προσπάθεια κάνει ο Τάσος Μαρκουίζος (Ιαβέρης), ήμασταν και μαζί σε μια ομιλία για την οδηγική συμπεριφορά, ο Κώστας Στεφανής ο οποίος είναι ένα πολύ καλό παιδί, πιστεύω ότι και με την πίστα στα Μέγαρα, αν αλλάξει η νοοτροπία, θα μπορούσαν να γίνουν πολλά για την βελτίωση και την εκμάθηση ασφαλούς οδήγησης. Εν κατακλείδι σημαντικό ρόλο διαδραματίζει η Αστυνόμευση, θα πρέπει στη χώρα μας να συστηματοποιηθεί περισσότερο, ώστε να μην χάνουμε κάθε χρόνο στην άσφαλτο τόσα νέα παιδιά.

Ακολουθήστε την ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ στο Google News
Στη σελίδα και την ομάδα στο Facebook

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here