Τα αυτορυθμιζόμενα κωλοδάχτυλα της αγοράς και 1/4 ελιές παρακαλώ!

0
Συνέντευξη στον Κώστα Πρώιμο
Του Κώστα Πρώιμου

Ξεγλιστράς νωχελικά από τα πατρικά παπλώματα και ας έκλεισες προχθές τα τριάντα δύο, αγουροξυπνημένος βάζεις σε στικάκι τα διπλώματα και τα μεταπτυχιακά σου καθώς μόνο αυτό τα… αναγνωρίζει. Πίνεις ένα καφέ βιαστικός και απορείς με την μάνα σου που παρακολουθεί σαν αποσβολωμένη τους τηλεπαραμυθατζήδες της πρωινής ζώνης και σκέφτεσαι ότι η κυρά Ζωή κάποτε δεν ήταν έτσι…

Διώχνεις βιαστικά την σκέψη σου γιατί θα αρχίσεις να βαραίνεις, ανοίγεις την πόρτα που σε οδηγεί εκεί στο πυρ το εξώτερον, μόνος σου εναντίον όλων. Περιμένεις το μετρό ενώ ένας φουκαράς ακροβατεί στο δικό του χωροχρόνο μεταξύ ατέρμονης ευτυχίας και δυστυχίας, φορώντας τη  βρώμικη φανέλα γνωστής Ελληνικής ποδοσφαιρικής ομάδας, παραμιλώντας, εκτοξεύοντας ύβρεις και απειλές στους οπαδούς των αντιπάλων. Δεν αντιλαμβάνεσαι τις αντιδράσεις των παρευρισκόμενων συμπολιτών σου, υποψηφίων επιβατών του συρμού καθώς οι μάσκες, τους έχουν κόψει μαζί με το βήχα και το κέφι έστω να κρυφογελάσουν με την αλλόκοτη συμπεριφορά ενός ακόμη γραφικού τρελού της Ομονοίας. Εισέρχεσαι στο βαγόνι μέσα στο οποίο επικρατεί μια ατμόσφαιρα άκρως αρνητική – οριακά πολεμική, καθώς σε διακατέχει μια ελαφρά μορφή αγοραφοβίας ενώ αισθάνεσαι σαν εγκλωβισμένος σε ασανσέρ με εκείνη την θεότρελη πρώην σου. Κλεφτές καχύποπτες ματιές αφού άπαντες υποψιάζονται τους πάντες για τα πάντα. Σου ήρθε να φτερνιστείς αλλά το έπνιξες, γιατί σκέφτηκες μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι ενδέχεται να σε πυροβολήσουν – αν όχι να σε λιντσάρουν. Τα χειρότερα σε περιμένουν μετά, όταν κάποιος σφουγγοκωλάριος συνήθως Κομματικά εγκάθετος θα κρίνει τις τυπικές σου γνώσεις ανεπαρκείς με το έτσι θέλω, ενώ θα σου συμπεριφερθεί λες και του έχεις σκοτώσει τη μάνα…

”Μωρέ, ας έβρισκες δουλειά και ως ψυκτικός και άσε τον Κούλη να λέει”, σου  κοπανάει η δικιά σου νυχθημερόν, γιατί τώρα που άνοιξαν οι καφετέριες, ε, δίκιο έχει από την πλευρά της, πως να το κάνουμε; νέο κορίτσι είναι, κοτζάμ πτυχιούχος, καβάλησες τα “άντα” και να μην έχεις να το πας ούτε για ένα καφέ; Φωνές οικείων και ανοίκειων στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου, αφού έχεις φάει τόσες πόρτες και σήμερα όσες δεν είχες φάει τότε πιτσιρικάς που στριμωχνόσουν και περίμενες με τις ώρες στο αγιάζι για να μπεις στο club και φυσικά τρελαίνεσαι. Σου ‘ρχεται να πάρεις την Κηφισίας να περπατάς ασταμάτητα, να μη γυρίσεις ποτέ στη μάνα σου, ούτε να τηλεφωνήσεις στην άλληνε, παρά να φτάσεις με τα πόδια στην Κομοτηνή αν είναι δυνατόν. Να βιώσεις ρε παιδί μου επιτέλους την αρχή της βοσκής και όχι να υπομένεις να σε βόσκει ο Χατζηδάκης με τα αυτορυθμιζόμενα κωλοδάχτυλα της αγοράς που “τρώς” αδιαμαρτύρητα και χαμογελαστός σαν χάνος εδώ και χρόνια…

ΥΓ. Και αν σου κάτσει; μια μέρα ξεχωριστή που θα γίνει γιορτή επειδή θα σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του και θα σε προσλάβουν; Σκέψου τα ατελείωτα και απλήρωτα ρεπό που θα απολαμβάνεις, ως νιόπαντρο ζευγάρι με τη δικιά σου! Και αν δεν έχετε κτήματα να μαζεύετε ελιές όπως προτρέπει ο καθ’ ύλιν αναρμόδιος Κωστής Μπαγλαμάς (όχι ντε και Παλαμάς), αγοράστε ένα τέταρτο από το υπερ-μπακάλικο της γειτονιάς σας για να γουστάρετε… Ε, μα πια! Όλα εγώ θα τα γράφω;

Ακολουθήστε την ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ στο Google News
Στη σελίδα και την ομάδα στο Facebook

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here