Ένα παράθυρο χρωμάτων και δημιουργίας στο Κρανίδι

0

Έχει ανοίξει ένα παράθυρο δημιουργίας και χρωμάτων στο Κρανίδι. Η ίδια είναι δασκάλα της ζωγραφικής τέχνης και απευθύνεται σε παιδάκια. Αντιμετωπίζει όλα τα έργα των λιλιπούτειων μαθητριών και μαθητών της ως ανεπανάληπτα και συνάμα μοναδικά.
Διαβάστε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη της κ. Πόπης Μπινιάρη στην “Ενημέρωση της Περ. Πελοποννήσου

Κώστας Πρώιμος: Ποιά ήταν τα κίνητρα για εσάς ώστε να λειτουργήσετε το εργαστήρι ζωγραφικής (energy art) στο Κρανίδι;

Πόπη Μπινιάρη: Πιστεύω πως το κίνητρο για την δημιουργία του εργαστηρίου μου ήταν κυρίως η δική μου ανάγκη για έκφραση όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης η ανάγκη αυτή είναι θεραπευτική. Ήθελα να βοηθήσω λοιπόν και άλλους ανθρώπους να εξωτερικεύουν ανά πάσα στιγμή αυτό που νιώθουν, να “αποκρυσταλλώνουν” τις ελπίδες τους σε ένα κομμάτι χαρτί.

Κώστας Πρώιμος: Τα παιδάκια έχουν έφεση στις Τέχνες και δη στη ζωγραφική;

Πόπη Μπινιάρη: Για μένα κάθε παιδάκι έχει έφεση στην ζωγραφική ακόμη και από το πρώτο του κιόλας μουντζούρωμα σε ηλικία 2 με 4 ετών. Κάθε παιδική ζωγραφιά μοιάζει με ένα ταξίδι που διεγείρει όλες τις αισθήσεις μας, άλλωστε το αθώο παιδικό χέρι που ζωγραφίζει μας φέρνει πιο κοντά με την αυθεντικότητα.

Κώστας Πρώιμος: Εκτιμάτε ότι ο εγκλεισμός αν και περιόρισε τις ελευθερίες ωστόσο συνέβαλλε στην ανάγκη για την εξωτερίκευση συναισθημάτων μέσω της ζωγραφικής; Τι σας λένε οι μαθήτριες και οι μαθητές σας;

Πόπη Μπινιάρη: Δυστυχώς περάσαμε πρωτοφανείς καταστάσεις λόγο του κορονοϊού. Ειδικά τα παιδάκια το βίωσαν σε μεγαλύτερο βαθμό από όσο εμείς τον εγκλεισμό, μέσα .σε όλα αυτά όμως ανακάλυψαν ένα παράθυρο με θέα για να ξεπεράσουν τις κλειστές πόρτες και σε αυτό τους βοήθησε η ζωγραφική. Βέβαια από όλα όσα μου έλεγαν τότε και οι μαθητές μου ζωγράφιζαν θέματα της καθημερινότητας τους και πράγματα που τους έλειπαν από την προηγούμενη “κανονική” ζωή τους, αυτό εν μέρει τα στενοχωρούσε. έτσι τους έδωσα κίνητρο στην όποια επικοινωνία είχαν μαζί μου, να ζωγραφίσουν αυτά που οραματίζονταν να κάνουν όταν τελειώσει ο εγκλεισμός. Προσπαθούσα να τους μεταδώσω πως η τέχνη παραμένει ζωντανή και μας κρατάει συντροφιά στις δύσκολες περιόδους της ζωής μας… και πιστεύω πως τα καταφέραμε.

Κώστας Πρώιμος: Ποιές είναι οι προτιμήσεις των παιδιών ως προς τις δημιουργίες; Έχετε δει κάποιο έργο που να σας προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση;

Πόπη Μπινιάρη: Οι προτιμήσεις των παιδιών σίγουρα θα σας εκπλήξουν. Μπορεί να ξεκινήσουν με μια απλή γραμμή και να της δώσουν μορφή σε κάτι που δεν πάει το μυαλό σε μας τους μεγάλους. κάθε ζωγραφιά την διαχειρίζομαι σαν μια ανεπανάληπτη και μοναδική δημιουργία, οπότε όλες θα τολμούσα να πω ότι μου προκαλούν ιδιαίτερη αίσθηση.

Κώστας Πρώιμος: Ζωγράφος γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Πόπη Μπινιάρη: Δύσκολη ερώτηση, εγώ θα έλεγα και γεννιέσαι και γίνεσαι. Όλοι γεννιόμαστε εν δυνάμει καλλιτέχνες, κάποιοι παραμένουν σε όλη τους την ζωή και το εξελίσσουν. Αυτό που κάποιοι ορίζουν ως ταλέντο πιστεύω είναι ένας συνδυασμός ικανοτήτων ή προδιαθέσεων που αν οι συνθήκες το επιτρέψουν εκδηλώνεται. Ζωγράφος είναι αυτός που ζωγραφίζει έξω από τα περιθώρια, είναι αυτός που διεξάγει συνεχώς και ασταμάτητα συνομιλία με τον εαυτό του και αυτή την “συνομιλία” είναι που καταγράφει με το πινέλο του. Ας μου επιτραπεί να προσθέσω ότι για μένα ο όρος ζωγράφος φέρει πολύ μεγάλο φορτίο, εφόσον έχουν περάσει από την ιστορία της τέχνης δημιουργοί των οποίων τα έργα με έχουν συγκινήσει και τα θεωρώ αδιαπέραστα, δεν θα αυτοαποκαλούμουν ζωγράφος με αυτή την έννοια, θα ήταν ύβρις. Ίσως μόνο με την έννοια της ευαισθησίας, της ενσυναίσθησης και της χειρωνακτικής δεξιότητας…

Κώστας Πρώιμος: Σε λίγες μέρες θα διοργανώσετε την καθιερωμένη ετήσια έκθεση με πίνακες και σχέδια των μαθητών σας, Τι να περιμένουμε;

Πόπη Μπινιάρη: Τι να περιμένετε; μόνο εκπλήξεις… μουσική ζωγραφική… όλες οι τέχνες συνδυασμένες για ένα υπέροχο αποτέλεσμα!

Ακολουθήστε την ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ στο Google News
Στη σελίδα Facebook – Στην ομάδα Facebook

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here