Βρίσκονται συχνά γύρω μας άνθρωποι, οι οποίοι συχνά λένε για τους εαυτούς τους ότι έχουν ένα περίεργο σύνδρομο. Το “σύνδρομο του καλού παιδιού”.
Αγαπητοί μου, το καλό παιδί δεν είναι σύνδρομο. Είναι ένα άτομο βαθύτατα πληγωμένο,ένας άνθρωπος, του οποίο τσακίστηκαν τα φτερά, είτε όταν ήταν παιδί, είτε όταν πήγαινε σχολείο, είτε άλλα πολλά μαζί.
Έτσι, έχασε τον εαυτό του και τον ακούμε συχνά να λέει “Θα κάνουμε ό,τι θες εσύ αγάπη μου”. “Ό,τι πει η παρέα”.
Το είναι του/της χάθηκε και δεν υπηρετεί πια τη φωνή του, αλλά τη φωνή των άλλων. Είναι ο καλός της παρέας και όλοι τον αγαπούν, αφού λέει σε όλα “ναι”. Όμως ο τύπος αυτός έχει σοβαρό πρόβλημα. Αυτό το “ναι” είναι επίσης ένα άλλο φαινόμενο, που αξίζει να σχολιαστεί κάποια στιγμή εν καιρώ.
Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με τα κακά παιδιά, ή “κωλόπαιδα”. Ο ίδιο πόνος υπάρχει, που όποτε τα συνάντησε έγιναν βίαια, κυνικά, απότομα, αθυρόστομα.
Ξέρετε, όλα αυτά, δεν έχουν καμία σημασία. Σημασία έχει να καταλάβουμε, πως κάθε φορά, που αφαιρείται η αγάπη από τα παιδιά, τσακίζονται τα φτερά τους. Τα φτερά και η φωλιά που από μικροί αναζητάμε, ευτυχώς μπορούν να μπουν στη θέση τους, όταν πλέον φύγουμε από την οικογένεια. Όχι να φύγουμε επειδή κατ’ ανάγκη η οικογένεια φταίει, αλλά να φύγουμε ψυχικά και πνευματικά.
Μετά τα 20, 30, 40 συνήθως πάμε και φτιάχνουμε μια ψεύτικη οικογένεια εκεί έξω. Και λέω ψεύτικη, γιατί συνήθως αμελούμε να φροντίσουμε την οικογένεια μέσα μας.
Ελάχιστοι είναι αυτοί που είναι κατασταλαγμένοι και ελάχιστα τους νοιάζει, αν θα παντρευτούν και αν θα βρουν τον άνθρωπο της ζωής τους, αλλά δίνουν ιδιαίτερο βάρος στην αυτοβελτίωσή τους.
Το καλό ή κακό παιδί, ζητάει να πάρει την αγάπη που δεν πήρε ποτέ, όπως τουλάχιστον θα ήθελε.
Και αυτή την αγάπη τελικά μπορεί να τη δώσει μόνο ο πατέρας και η μητέρα του εαυτού μας.
Και φυσικά το μυστήριο ή ο μύστης, που και πάλι υπάρχουν μέσα ΜΑΣ.
Αυτό είναι μια πολύ χρονοβόρα διαδικασία και ενίοτε επίπονη.
Οι ιστορίες και η εμμονή στα παιδικά χρόνια, για μένα, δεν έχουν εφόρου τόση σημασία. Έχει σημασία να ξέρω τι έχει συμβεί. Μέχρι εκεί όμως, κι ας εναντιωθούν πολλοί ψυχολόγοι με αυτό.
Αυτή η υπερβολή στο να κάνουμε μόνο το καλό ή το κακό, με φοβίζει.
Το να μην ξέρω να πω “όχι” ή το να το λέω συνέχεια, δείχνει ένα αίτημα για αγάπη σε σημεία εξάντλησης. Εγώ βλέπω τους υπερβολικά καλούς ανθρώπους να φεύγουν νωρίς ή να αρρωσταίνουν βαριά. Αντίστοιχα οι πολλοί αντιδραστικοί ταλαιπωριούνται σε όλη τους τη ζωή και τσακώνονται με τον εαυτό τους.
Ο πόνος, μας σπρώχνει σε πράξεις. Όσο πιο μεγάλος, τόσο πιο ακραίος. Και οι πράξεις είναι είτε καλές είτε κακές.
Πρέπει πάντα να κοιτάμε μέσα μας βαθιά λοιπόν και να φροντίζουμε τις πληγές. Όχι προς επούλωση, αλλά προς συμβιβασμό μαζί τους.
Το καλό ή το κακό δεν είναι σύνδρομα ή φαινόμενα. Είναι τραύματα. Δεν έχει όμως και πάλι καμία σημασία να αλλάξουμε.
Αρκεί να θυμόμαστε να μας αγκαλιάζουμε συχνότερα!!!!
*Φιλόλογος – ειδική εκπαιδευτικός – μουσικός.
Ακολουθήστε την Ενημέρωση Πελοποννήσου στο Facebook
Αποκλειστικές Έρευνες – Συνεντεύξεις και Άρθρα
Ειδήσεις από: Ναύπλιο – Άργος – Ερμιονίδα – Τρίπολη – Κορινθία – Αθλητικά –
