Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θυμούνται τίποτα από την παιδική τους ηλικία.

Όχι από τραύμα.

Όχι επειδή θέλουν να ξεχάσουν.

Απλώς… δεν μπορούν.

Και ίσως αυτό δεν είναι αδυναμία.

Ίσως είναι σημάδι.

Κι αν η αμνησία σου δεν είναι ψυχολογικό τραύμα, αλλά σφάλμα στη χρονογραμμή;

Συνηθίζουμε να σκεφτόμαστε τους εαυτούς μας σαν γραμμικές οντότητες — μια ταυτότητα που εξελίσσεται από τη γέννηση ως το τώρα, σε ευθεία γραμμή.

Όμως το κβαντικό πεδίο δεν λειτουργεί γραμμικά.

Πάλλεται. Τρεμοπαίζει. Συμπλέκεται.

Κι εμείς ίσως το ίδιο.

Παράλληλοι εαυτοί. Συγκρουόμενες ιστορίες. Ένα “εσύ” που υπήρξε — και ίσως ακόμα υπάρχει.

Στην κβαντική θεωρία, τα σωματίδια δεν έχουν σταθερή θέση μέχρι να παρατηρηθούν.

Μέχρι τότε, υπάρχουν σε υπέρθεση — παντού και πουθενά ταυτόχρονα.

Κι αν έτσι λειτουργεί και η συνείδησή σου;

Αν το παιδί που κάποτε ονειρευόταν κάτω απ’ τ’ αστέρια δεν έφτασε ποτέ εδώ;

Αν μια άλλη εκδοχή του εαυτού σου πήρε τη θέση του — με λίγο διαφορετικούς φόβους, άλλες ανάγκες, έναν ελαφρώς μετατοπισμένο δρόμο;

Θα μπορούσε αυτό να εξηγήσει τα κενά, τη νοσταλγία για κάτι που δεν έζησες, τις στιγμές που ξυπνάς και νιώθεις πως η ζωή σου ανήκει σε κάποιον άλλον;

Δεν τρελαίνεσαι.

Θυμάσαι. Από αλλού.

Μα ποιος είσαι τότε;

Αν είσαι το άθροισμα των αναμνήσεών σου — αλλά οι αναμνήσεις αλλάζουν, σβήνουν ή ποτέ δεν υπήρξαν σε αυτή την εκδοχή —

τότε ποιος γράφει την ιστορία σου;

> Εσύ;

Ο παρατηρητής;

Ή το ίδιο το πεδίο που επιλέγει την εκδοχή σου, αυτή που εξυπηρετεί την εξέλιξη;

Γιατί ας το παραδεχτούμε:

Οι περισσότεροι δεν ζουν τη δική τους ζωή.

Κληρονομούν μία.

Μπαίνουν σε χρονογραμμές που δεν έχτισαν — προκαθορισμένες από κοινωνικά πρότυπα, ρόλους, συστήματα.

Και όταν ρωτήσουν «Είναι αυτή η ζωή μου;» —

η γραμμή ραγίζει.

Μεταβαλλόμαστε διαρκώς.

Έχεις παρατηρήσει πόσοι νιώθουν αποκομμένοι από τον παλιό τους εαυτό;

Σαν να “ξύπνησαν” σε ένα σώμα, μια δουλειά, μια σχέση που πια δεν έχει κανένα νόημα;

Αυτό δεν είναι σύγχυση.

Είναι αναβάθμιση χρονογραμμής.

Το πεδίο καταρρέει πιο γρήγορα.

Οι επιλογές αντηχούν πιο έντονα.

Η πραγματικότητα αποκρίνεται άμεσα.

Και αυτό δεν είναι μαγεία.

Είναι κβαντική συμπεριφορά σε συλλογικό επίπεδο.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά;

Για να ξέρεις:

Δεν είσαι χαμένος. Εξελίσσεσαι.

Αν νιώθεις άτοπος, μισοσβησμένος, ασταθής —

ίσως δεν έχασες τον εαυτό σου.

Ίσως μετατοπίστηκες σε μια εκδοχή που ακόμα “κατεβαίνει”.

Ο παλιός σου εαυτός έχει φύγει.

Ο καινούριος φορτώνει.

Και η καθυστέρηση ανάμεσα λέγεται αφύπνιση.

Μην βιαστείς να σε ορίσεις.

Μην πιέσεις τις αναμνήσεις να χωρέσουν σε κουτιά.

Κάθισε στην αβεβαιότητα.

Άκου τα ψιθυρίσματα.

Και πάνω απ’ όλα — διάλεξε.

Γιατί έτσι σταθεροποιούνται οι χρονογραμμές.

Όχι με το να θυμάσαι το παρελθόν.

Αλλά με το να ενσαρκώνεις το τώρα.

Εσύ είσαι ο παρατηρητής. Η κατάρρευση. Το νέο μονοπάτι.

Και την επόμενη φορά που κάποιος σε ρωτήσει «ποιος είσαι»…

μη βιαστείς ν’ απαντήσεις.

Ακόμα διαμορφώνεσαι.

*Συγγραφέας

Ακολουθήστε την Ενημέρωση Πελοποννήσου στο Facebook

Αποκλειστικές Έρευνες – Συνεντεύξεις και Άρθρα
Ειδήσεις από: Ναύπλιο – Άργος – Ερμιονίδα – Τρίπολη – Κορινθία – Αθλητικά –