Η φιλανθρωπία και η αγάπη προς τον συνάνθρωπο, δεν νοούνται χωρίς ενσυναίσθηση και συμπόνοια. Εάν απουσιάζει η ενσυναίσθηση από τα πράγματα, τότε δεν μιλάμε για φιλανθρωπία και σαφέστατα ούτε για αγάπη.
Είναι φανερό πλέον, πως δεν έχουμε κράτος πρόνοιας, μπορούμε όμως να φτιάξουμε κοινωνία πρόνοιας, μιας και οι λύσεις βρίσκονται πάντα στις συμπράξεις και αυτό είναι στο χέρι μας.
Τα προβλήματα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ως κοινωνία είναι πολυσύνθετα και απαιτητικά, για να τα διαχειριζόμαστε ως ανεξάρτητες μονάδες. Πόλεμοι, συγκρούσεις, προσφυγική κρίση, οικονομική κρίση, δημοκρατική κρίση, κρίση ψυχικής υγείας. Τα παραπάνω δεν είναι ούτε λίγα ούτε αμελητέα. Πιστεύω ακράδαντα ότι οι λύσεις βρίσκονται στη συνεργασία λοιπόν.
Για να μπορέσουμε να οδηγηθούμε σε αυτό πρέπει να προωθούμε ταυτόχρονα κρατικές και ιδιωτικές πρωτοβουλίες, χωρίς κανέναν διαχωρισμό και εγωισμό. Πρέπει να βασιστούμε στην παραδοχή ότι κανένα κράτος δεν είναι σε θέση να λύσει τα διαχρονικά του ζητήματα και τις διαχρονικές του ανάγκες, χωρίς τη συνδρομή διαφορετικών δυνάμεων και τη σύμπραξη ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Βεβαίως και με την ενεργό συμμετοχή όλων των πολιτών.
Αναφέρομαι στη συμμετοχή ως διαδικασία που ο καθένας συμβάλλει όπως και όσο μπορεί και κυρίως με τη διάθεση και τις ιδέες του.
Οφείλουμε, σε οτιδήποτε μαστίζει την κοινωνία, να βρίσκουμε λύσεις και να τις εφαρμόζουμε από κοινού. Παρατηρώ όμως, πως την ελληνική κοινωνία την περιβάλλει μια μόνιμη καχυποψία για τα πάντα. Είναι διαδεδομένη η πεποίθηση, σε επίπεδο κοινής γνώμης περί αδιαφάνειας, ότι τα κίνητρα πολλές φορές δεν είναι αγνά και καθαρά και πως ο στόχος είναι προσωπικός. Τέτοιες αντιλήψεις άραγε θα μπορούσαν να αποδομηθούν;
Πράγματι ο δυτικός κόσμος πλειοψηφικά έχει έλλειμμα εμπιστοσύνης προς τις κοινές δράσεις και τις μη κυβερνητικές οργανώσεις και όχι πάντα άδικα, αν με ρωτάτε…
Ο δρόμος ειδικά στη χώρα μας, όσον αφορά στη φιλανθρωπία, είναι δύσκολος και μακρύς.
Αρχικά, πρέπει οι οργανώσεις να πείσουν τον κόσμο, λειτουργώντας χωρίς ατζέντα, αδέκαστα και με διαφάνεια σε όποια διαδικασία.
Δεύτερον, πρέπει επιτέλους να υπάρξει στέρεη γέφυρα επικοινωνίας και διαλόγου με τους πολίτες. Τακτικές συναντήσεις με πολιτικούς εκπροσώπους και ανοιχτός διάλογος.
Να σημειώσω επίσης ότι οι “έχοντες” κάθε τόπου, μπορούν να κάνουν πολλά περισσότερα από τη φοροδιαφυγή έως τη φιλανθρωπία.
Τέλος, αν ο κόσμος θέλει να μυηθεί σε αυτό που καλείται “ενότητα”, δεν έχει παρά να συμμετέχει ενεργά σε καλλιτεχνικές δράσεις και θεάματα. Η τέχνη είναι από τα λίγα εναπομείναντα απάγκια της ψυχής μας, με μια αξεπέραστη δύναμη να μας συνδέει και να μας ταξιδεύει πέρα από το λογικό… Αρκεί μια και μόνο κίνηση για αρχή… Να σηκωθούμε από τον καναπέ και το πληκτρολόγιο!
*Φιλόλογος – ειδική εκπαιδευτικός – μουσικός.
Ακολουθήστε την Ενημέρωση Πελοποννήσου στο Facebook
Αποκλειστικές Έρευνες – Συνεντεύξεις και Άρθρα
Ειδήσεις από: Ναύπλιο – Άργος – Ερμιονίδα – Τρίπολη – Κορινθία – Αθλητικά –
