Δώσε μου την αγρύπνια, να λύσω
τη γλώσσα του ερέβους κι΄ας
κλάψει ο λίθος ας βγει ο λυγμός
απ΄το πέτρωμα.

Πολλοί είναι οι γονείς σήμερα που θεωρούν πως το σχολείο είναι για να μάθει το παιδί να διαβάζει, να γράφει, να ξέρει να κάνει τους λογαριασμούς της αριθμητικής. “Τα άλλα τα σημαντικά θα του τα μάθω εγώ” λένε.

Ακόμα περισσότεροι είναι αυτοί που θεωρούν το σχολείο “Πάρκινγκ παιδιών”, για τα υπόλοιπα έχουμε δάσκαλο στο σπίτι, λένε.

Επίσης όσοι έχουν καλή οικονομική κατάσταση θεωρούν την μόρφωση και την αγωγή του παιδιού τους ζήτημα δευτερεύον. Αγνοούν όμως τα λόγια του Σωκράτη: “Άνθρωποι, πού το πάτε εσείς που κάνετε τα πάντα κατά κυριολεξία για να κερδίσετε χρήματα, ενώ αδιαφορείτε για τα παιδιά σας, στα οποία θα αφήσετε τις περιουσίες σας;” για να προσθέσω κι εγώ ότι το ενδιαφέρον για τα παπούτσια τους είναι μεγαλύτερο από όσο για τα πόδια τους.

Μικρό μέρος του συνόλου (των γονιών) συνεχίζουν να πιστεύουν πως η παίδευση και η μόρφωση του παιδιού πρέπει να γίνεται στο δημόσιο σχολείο και από τον ειδικό. Ποιο σχολείο όμως; Και ποιος δάσκαλος; Με μεγάλη ευκολία απαντάνε: Ο αργόσχολος; Ο καματερός στη παραπαιδεία; Ο δευτεροπρωτοβάθμιος; Ο αεί πενόμενος; Δεν αργεί βέβαια η απάντηση.

Πως ο δάσκαλος έχει σπουδάσει την παιδαγωγική, την επιστήμη που ασχολείται με την μόρφωση και ανατροφή του παιδιού. Πως αυτή είναι μια εφαρμοσμένη επιστήμη που έχει στενή σχέση με όλες τις άλλες επιστήμες, δηλαδή την ψυχολογία του παιδιού, την φιλοσοφία από την οποία διδάσκεται τους σκοπούς της ζωής, την ηθική (αρετές) που μας παρέχει πρότυπα προκειμένου η βούληση του παιδιού να κατευθυνθεί στο ιδεώδες, την κοινωνιολογία έτσι ώστε το παιδί ως κοινωνικό ον να γίνει υγιές μέλος του κοινωνικού οργανισμού, του πολιτισμού και του περιβάλλοντος, την βιολογία που πληροφορεί για την σωματική εξέλιξη του παιδιού και με την λογική που διδάσκει την ορθή διανόηση, την κρίση και τον συλλογισμό, για να δώσει στο παιδί την αληθινή γνώση.

Συνεχίζοντας μας λέει ακόμα πως ο καλός δάσκαλος έχει αφοσίωση και χαρά στο έργο του από εσωτερική ορμή, πως έχει δύναμη θέλησης, με το κύρος του να πλάθει το ήθος και με την ψυχική του γαλήνη οι μαθητές να βλέπουν ηθική δύναμη και όχι εχθρική βία, πως έχει αυστηρό αυτοέλεγχο να μην δείχνει αψιθυμία, αδυναμία και υποχωρητικότητα, πως έχει αγάπη στα παιδιά χωρίς μεροληψία, πως έχει διδακτική μόρφωση προκειμένου να κατεβαίνει στο διανοητικό επίπεδο των παιδιών και τέλος πως δεν φοβάται την εργασία προκείμενου να τελειοποιείται στο έργο του. Που είσαι Δάσκαλε, σαν άνοιξη που δεν αφήνει άγγιχτη ούτε γωνιά της γης;

Στο σημείο αυτό όχι μόνο με βρίσκει σύμφωνη η παρακάτω θέση, αλλά υποκλίνομαι στο ΔΑΣΚΑΛΟ και φιλόσοφο Δημήτρη Λιαντίνη: “Εν αρχή ήν ο δάσκαλος”, μας λέει και συνεχίζει: “Χωρίς το δάσκαλο θα υπήρχε ο χρόνος όχι όμως η Ιστορία, η φύση θα υπήρχε όχι όμως οι κοινωνίες’’. Διότι αυτός μεταμορφώνει τον εγκέφαλο του ζώου σε νου του ανθρώπου, αυτός κατορθώνει ώστε το βλέμμα του βοδιού (μην ανησυχείτε που το αναγνωρίζετε αυτό το βλέμμα στους συνανθρώπους μας, είναι πραγματικότητα. Υπάρχει απάντηση…) να γίνεται βιβλίο για διάβασμα. Μαλάζει το σώμα και χαϊδεύει την ψυχή του παιδιού ώστε από το σώμα να στάζει κλάμα και από την ψυχή να βγαίνει γέλιο. Τα ζώα και τα φυτά δεν γελούν γιατί τους λείπει ο δάσκαλος. Δεν είδαν ποτέ τον ορίζοντα του πνεύματος. Οι επιθυμίες, τα πάθη, η φαντασία, η λογική, λείπουν. Σπορέας του λόγου είναι ο δάσκαλος . Χωρίς αυτόν ο λόγος θα σάπιζε άχρηστος στο έλος του κρανίου μας. Ρίχνει φως σε μονοπάτια τα οποία διαφορετικά θα ήταν ανύπαρκτα .Αν έλλειπαν οι δάσκαλοι η γη μας θα ήταν τυφλή, και το σύμπαν ανυπόστατο. Ο Νεύτωνας, ο Αϊνστάιν και άλλοι, δάσκαλοι ήταν.

Αυτή είναι η αξία του δασκάλου. Αλλοίμονο όμως, την τιμή του έργου του ,οι εξουσίες και ο απλός λαός ως συγκοινωνούντα δοχεία, την λογαριάζουν αλλιώς .

Η δουλειά του είναι να πλάθει πλάσματα για την πόλη και όχι για την ζούγκλα. Όλοι όσοι πλάθουν στο ψηφιδωτό των επαγγελμάτων είναι μια ψηφίδα, ο δάσκαλος όμως είναι ο καλλιτέχνης που φιλοτεχνεί ολόκληρο το ψηφιδωτό.

Και φτάσαμε στην υποβάθμιση. Δάσκαλος μπορεί να γίνει ο καθένας, όπως ο μελισσοκόμος, ο λουλουδάς, ο υπάλληλος. Ξεχάσαμε πως στο επίπεδο της σπουδαιότητας και της ευθύνης είναι ο γιατρός σωτήρας, ο φύλακας στρατηγός. Με περισσότερη ακρίβεια είναι ένα σκαλοπάτι ακόμα παραπάνω από αυτούς. Η λειτουργία που τελεί είναι θεία. Η μόνη θεία λειτουργία στην γη. Μεταγγίζει μέσα από τα αφυδατωμένα οστά το αίμα και τους σφυγμούς της ζωής, δημιουργώντας ‘’μία ψυχή πίσω από τα πλευρά του θανάτου’’.

Με εξαίρεση τον Λυκούργο που έχτισε την νομοθεσία της Σπάρτης (δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η Σπάρτη είναι η πρώτη που καθιέρωσε την υποχρεωτική καθολική δωρεάν παιδεία για τα τέκνα της – αγόρια και κορίτσια) και τους Ολυμπιακούς Αγώνες και με εξαιρέσεις περήφανων δασκάλων που με τα πλούσια κοιτάσματα της φυσικής τους δωρεάς πετύχαιναν να σβήσουν το κοινωνικό στίγμα της συντεχνίας, φτάσαμε, με την απρονοησία μας, σε όλες τις χώρες και σε όλες τις εποχές στη σημερινή θέση.
Εκείνοι από εμάς, που ρωτούν για την κακή και την ψυχρή του μέρα, είναι οι ίδιοι που παραμονεύουν, σκυλόσιτοι, ένα κόκκαλο από το τραπέζι του νόμιμου ληστή και του όψιμου κλέφτη. Ρωτάμε για τα παράλογα ξεχνώντας το δικό μας παραλογισμό, ότι φροντίσαμε να κατεβάσαμε το δάσκαλο από το φυσικό πρωτάτο βάθρο του στα έσχατα της υπόληψης και της ζωής. Είναι οι οδηγίες από τα κέντρα αποφάσεων που μετατρέπουν τα σχολεία σε εργοστάσια παραγωγής ανθρωπάριων.

Ο δάσκαλος σαν ατομική μονάδα, μπορεί και πρέπει να σκορπίζει φως στους μαθητές. Κάνει ανθρώπους φυσικούς όταν χτίζει το αληθινό μέσα στο παιδί και γκρεμίζει το ψεύτικο, διότι σωστή παιδεία σημαίνει να μαθαίνεις στους νέους για την ζωή και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που τους περνάει από νήπια μια παράδοση, μέσα από την οικογένεια, την εκκλησία, την πολιτεία, τα μέσα ενημέρωσης και τους άλλους παράγοντες της αγωγής. Να ριζώνει το νέο και ξεριζώνει την ψευτιά. Να του μαθαίνει έτσι ώστε την ορισμένη στιγμή στο στίβο της ζωής να μπορεί να προσαρμόζεται στην άγρια ανάγκη των πραγμάτων. Ο δάσκαλος να είναι η δύναμη, ο μαθητής η πράξη και το σχολείο να είναι μια γιορτή. Να μαθαίνει για την ουσία και όχι για τον τύπο.

Προσέξετε. “Στα ψηλά βουνά” του Ζαχαρία Παπαντωνίου χάθηκε ένα παιδί στο δάσος, το 1917. Ο “σοφός” παιδαγωγός αγανάκτησε διότι ο συγγραφέας δεν τον έβαλε να προσευχηθεί. Είναι πρόταση επιστήμονα αυτή ή κράξιμο βατράχου; (από διάλεξη Δ. Λιαντίνη σε δασκάλους).

Βασκανίες, ξεματιάσματα, αστρολογίες, τσαρλατανιά κα λωποδύτες. Δαιμονικά, χερικό, ποδαρικό και λιβάνι. Λιτανείες για την αβροχιά, φυλαχτά, χάντρες, νυχτερίδες. Ο φέρων σκελετός της πνευματικής οργάνωσης του παιδιού μας. Αφαιρούμε την φύση από το παιδί και την ανταλλάζουμε με την άρρωστη γνώμη μας.

Η στρατηγική να καταστρέφεται το φυσικό τοπίο με τις προλήψεις είναι σκόπιμη, κατευθυνόμενη και κακουργηματική. Οι έξυπνοι ασελγούν στο σώμα της συνείδησης των πολλών αφελών.

Γι’ αυτό ο άξιος και δίκαιος δάσκαλος “την ημέρα πρέπει να χτίζει και την νύχτα να γκρεμίζει, να ξεχερσώνει την ψευτιά και τις προλήψεις και να σπέρνει το καθαρό χωράφι του παιδιού με το φως των γνώσεων” μας λέει ο Πλούταρχος. Ο δάσκαλος που αγνοεί το πρώτο μισό, το χρέος του χαλαστή δηλαδή, δεν μορφώνει ανθρώπους, αλλά γιατροπορεύει αρρώστους. Ξεριζώνοντας τις προλήψεις από τα παιδιά είναι όμοιο με το να φέρνεις την δικαιοσύνη και την τάξη.

Συμπαράσταση λοιπόν στο έργο αυτού του δασκάλου.

Η νύχτα από δω θα ξημερώσει!!!

Υστερόγραφο: Δάσκαλε όχι λόγια του αέρα. Μακάρι η διδασκαλία σου να είναι αγκωνάρι μαρμαρένιο. Τούτο το αγκωνάρι στερεώνεται καλύτερα στον άμμο και στο νερό: στις ψυχές!

Σας χαιρετώ εις το επανιδείν.

Ακολουθήστε την Ενημέρωση Πελοποννήσου στο Facebook

Αποκλειστικές Έρευνες – Συνεντεύξεις και Άρθρα
Ειδήσεις από: Ναύπλιο – Άργος – Ερμιονίδα – Τρίπολη – Κορινθία – Αθλητικά –