Ο έρωτας του με την Ερμιονίδα και το Πόρτοχελι είναι χρονικά υπερβατικός δεδομένου ότι κρατά εδώ και είκοσι έξι ολόκληρα έτη.
Ταλαντούχος ως συγγραφέας κατά την ομολογία των καλλιτεχνικών κύκλων, με σοβαρό επαγγελματικό βιογραφικό καταγεγραμμένο στον τραπεζικό κλάδο.
Στην ακόλουθη συνέντευξη ο Μιχάλης Μπουναρτζίδης αναφέρεται στη συγγραφική του σταδιοδρομία, ενώ επισημαίνει χωρίς περιστροφές τα μείζονος σημασίας και διαχρονικά προβλήματα που μαστίζουν μια ευλογημένη γη αναδεικνύοντας όμως την δέουσα ευπρέπεια στην εκφορά του λόγου του.
Κώστας Πρώιμος: Πορτοχέλι. Τι σας «τράβηξε» στην περιοχή; Έρωτας με την πρώτη ματιά ή μια επιλογή λόγω συγκυριών;
Μιχάλης Μπουναρτζίδης: Συνέβησαν και τα δύο, όμως αυτό το «έρωτας με την πρώτη ματιά», έχει συμβεί και σε άλλους που γνωρίζω, πιθανόν και σε όλους, όσους φθάνουν στον τόπο για πρώτη φορά. Αν παραμείνουν απλώς επισκέπτες για λίγες ή περισσότερες ημέρες, αν και βιώνουν τα προβλήματα, ξέρουν πως γι αυτούς δεν είναι κάτι μόνιμο και τα αντιπαρέρχονται, έρχονται μάλιστα ξανά και ξανά, για να χαρούν τις ομορφιές του τόπου. Υπάρχει όμως και η άλλη κατηγορία, αυτή που μετά το «έρωτας με την πρώτη ματιά», αποφασίζει, επενδύοντας μάλιστα τις περισσότερες φορές, να μείνει μόνιμα. Από τότε, αργά ή γρήγορα, έρχεται αντιμέτωπος με τις δυσκολίες που προκαλούν οι ελλείψεις και το αποτέλεσμα εξαρτάται από τον βαθμό αντοχής του καθενός. Ποιες είναι οι ελλείψεις, για όσους δεν ξέρουν;
► Είναι αν μη τι άλλο λυπηρό ένας δήμος όπως της Ερμιονίδας, με χαρακτηριστικό φυσικό κάλλος ωστόσο να υπολείπεται στοιχειωδών υποδομών, βαδίζοντας στον 21ο αιώνα. Ποια είναι η δική σας εκτίμηση;
Μιχάλης Μπουναρτζίδης: Ξεκινάω κάπως αλλιώς. Το κύριο προϊόν της Ερμιονίδας είναι το ελαιόλαδο, κατά πολλούς μάλιστα το καλύτερο ποιοτικά. Σ ό,τι αφορά την ποιότητα συμφωνώ, αλλά έχω την εντύπωση πως το κύριο προϊόν δεν είναι το λάδι, αλλά τα πλαστικά, κυρίως αυτά που πριν να συμπιεσθούν, ήταν φιάλες πόσιμου νερού, μια και το νερό του δικτύου είναι «ακατάλληλο προς πόσιν» και για αρκετούς ακατάλληλο ακόμη και για καθαριότητα, ατομική, κουζίνας ή άλλη.
Η αποχέτευση είναι η άλλη έλλειψη. Συνέβη μερικές φορές, σε συζητήσεις που έτυχε να το αναφέρω, μερικοί που δεν ξέρουν τον τόπο, να μην πιστεύουν πως κάτι τέτοιο είναι γεγονός. Θυμάμαι μου είπε κάποιος, «Η κανονική Ριβιέρα, εκεί στην Κυανή Ακτή, έχει αποχέτευση… Εσείς εκεί, γιατί την λέτε Ριβιέρα»; Τι να πω…
«Μην τα λες παραέξω» ήταν μια συμβουλή. Γιατί, θα λιγοστέψουν οι επισκέπτες; Αναρωτιέμαι. Είπαμε, αυτούς δεν τους απασχολούν αυτά τα θέματα, θα μείνουν για λίγο και θα φύγουν, θα έλθουν μάλιστα ξανά και ξανά, ο τόπος έχει ομορφιές, αρκεί βέβαια να βρουν παραλίες που δεν τις έχουν αποκλείσει μεγιστάνες, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Θα πιούν εμφιαλωμένο νερό και φυσικά δεν τους νοιάζει πού θα πάνε τα απόβλητά τους, ίσως μόνο να τους ενοχλήσουν οι οσμές από τις εκκενώσεις, την ώρα που παίρνουν τον καφέ τους στην παραλία. Μένει στους μόνιμους κατοίκους να ζουν με τα προβλήματα, αλλά σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνονται κι όσοι ασχολούνται με τα κοινά (Δήμαρχοι, υπεύθυνοι τομέων, και λοιποί, αρμόδιοι ή μη). Στα 26 χρόνια που ζω σ’ αυτόν τον τόπο, είδα μερικές προσπάθειες επίλυσης, βλέπω μισοτελειωμένες κατασκευές. Πιστεύω πως θα μπορούσε κάποια να έχει ολοκληρωθεί, έστω και με ατέλειες. Φταίει η διαχρονική παθογένεια, που τη συναντούμε παντού, όχι μόνο στην Ερμιονίδα και ιδιαίτερα στο Πορτοχέλι; Ίσως, αλλά βλέπω σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, έστω και λίγες, να τελειώνουν κάποια έργα.
► Είστε λάτρης της λογοτεχνίας ενώ ασχολείστε και με τη συγγραφή βιβλίων. Ποια είναι η παρώθηση κύριε Mπουναρτζίδη;
Μιχάλης Μπουναρτζίδης: Παρώθηση; Το λεξικό λέει, Μεσαιωνική Ελληνική, σημαίνει παρακίνηση, παρότρυνση, ενθάρρυνση. Ειλικρινά δεν ξέρω, είναι κάτι που μου συμβαίνει από τότε που έμαθα να διαβάζω στο σχολειό, αν και μάλλον θα συνέβαλε και η μητέρα μου, που φρόντιζε να μου βρίσκει βιβλία να διαβάσω. (Τον Ιούλιο Βερν, τον είχα ολοκληρώσει από μικρός). Το να γράψω το αποφάσισα αργά, λίγο καιρό πριν συνταξιοδοτηθώ. Θυμάμαι τον μακαρίτη τον Μουρσελά, που είχε διαβάσει το πρώτο μου βιβλίο, με ρώτησε σε μια μάζωξη, γιατί δεν το επιχείρησα νωρίτερα κι απάντησα με το εξυπναδίστικο, «ξεχάστηκα διαβάζοντας». Αφορμή για το ξεκίνημα της συγγραφής, ήταν μια ερώτηση που έκανα στον εαυτό μου, όταν τέλειωσα τους Σικελικούς Εσπερινούς: «Καλά αυτό το έμαθες, την Ιστορία της πατρίδας σου της Θράκης, την ξέρεις;» Η απάντηση ήταν όχι, αλλά και αφορμή για έρευνα. Βρήκα αρκετά επιστημονικά συγγράμματα, αλλά παράλληλα έψαχνα και για μυθιστορήματα, μια που διαβάζονται πιο εύκολα κι από περισσότερους. Βρήκα για την Σμύρνη, για την Μικρασία, για τον Πόντο, για τη Θράκη τίποτε. Αυτό ήταν το κενό, αυτό προσπάθησα να γεμίσω μια που είχα αυτό που λένε «μαγιά», την ζωή των δυο παππούδων μου, παρόμοια σχεδόν με την ιστορία των περισσότερων ανθρώπων στη Θράκη, την εποχή που άλλαξε ο κόσμος στην περιοχή, την περίοδο δηλαδή από τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78 μέχρι το 1922. Ο ένας παππούς είχε βρεθεί φαντάρος σε τρεις στρατούς, Οθωμανικό, Βουλγάρικο, Ελληνικό, ο άλλος σε κανέναν, αλλά δεν γλύτωσε την ομηρία στη Βουλγαρία, στη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου, το 1917-18. Έτσι προέκυψε το πρώτο μου βιβλίο “ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ”, που εκδόθηκε το 2010 και κυκλοφορεί από τότε. Από εκεί και πέρα, το γράψιμο έγινε συνήθεια, ίσως και ανάγκη κι έτσι το 2015 κυκλοφόρησε “Η ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΒΙΟΛΙΟΥ”, που περιπλανιέται στη Θεσσαλονίκη του Μεγάλου Πολέμου και της Πυρκαγιάς, στην εκστρατεία του Ελληνικού Στρατού στην Ουκρανία το 1919, στον Ρώσικο Εμφύλιο 1917-1922, στο Βερολίνο του Μεσοπολέμου, στον Ισπανικό Εμφύλιο 1936-39 και όχι πάντα μ’ αυτήν την σειρά. Η συνέχεια έρχεται το 2019 με το “ΤΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΗΜΥΔΕΣ”, ένα οδοιπορικό που ξεκινάει από το Άουσβιτς λίγο πριν μπουν οι Σοβιετικοί τον Γενάρη του 1945, περνάει απ’ την Σλοβακία, την Αυστρία, την Ελβετία, την Ιταλία, τον Πειραιά, την Καβάλα και καταλήγει στη Θεσσαλονίκη την παραμονή των Χριστουγέννων του 1945. Το τελευταίο, του 2023, “ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ”, έχει αρκετά υπαρκτά πρόσωπα, ανάμεσά τους είμαι κι εγώ, διαδραματίζεται και στο σήμερα και σε μια περίοδο από το 1936 μέχρι το 1947, κυρίως στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα.
► Κακά τα ψέματα, το αναγνωστικό κοινό συρρικνώνεται τραγικά, αν λάβουμε υπόψη ότι και στις βασικές ειδήσεις οι πολίτες διαβάζουν σε υψηλό ποσοστό μόνο τους τίτλους. Ενδεικτικά, πως θα μπορούσε να γίνει μια «υγιής μεταστροφή» στην ποιοτική ανάγνωση;
Μιχάλης Μπουναρτζίδης: Το αναγνωστικό κοινό, αυτό που διάβαζε βιβλία, ίσως συρρικνώνεται, δεν το ξέρω. Όμως, μετά την επέλαση του διαδικτύου, υπάρχουν πάρα πολλοί που γράφουν και διαβάζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν εξετάζω τι γράφουν και τι διαβάζουν. Υπάρχει όμως το ενδεχόμενο, αρκετοί απ’ αυτούς, να προβληματισθούν από ορισμένα θέματα, να ενδιαφερθούν, να αναζητήσουν πηγές πληροφόρησης, να εκφέρουν άποψη… Το έχω δει να συμβαίνει. Μ’ αυτήν την οπτική και αφού δεν είναι δυνατό να σταματήσει η εξέλιξη, όπως κι αν την χαρακτηρίσουμε, ίσως υπάρξει και κάτι όχι αρνητικό σε ορισμένους τομείς. Για παράδειγμα, ξαφνιάστηκα, λίγες μέρες πριν, όταν άκουσα έναν Πανεπιστημιακό του χώρου της λογοτεχνίας, να λέει πως από τα παιχνίδια του διαδικτύου, προκύπτουν σενάρια, μερικά γίνονται βιβλία και οι νέοι δημιουργούν είδωλα – συγγραφείς, με σκουλαρίκια, κρίκους στη μύτη, και πράσινα μαλλιά… Σημεία των καιρών, αλλά μπορεί μερικοί να γυρίσουν και σε «κλασσικά» βιβλία, έστω και ηλεκτρονικά.
► Αν γυρίζατε το χρόνο πίσω θα αλλάζατε πράγματα, πρόσωπα η καταστάσεις στον στενό και τον επαγγελματικό σας κύκλο;
Μιχάλης Μπουναρτζίδης: Κάτι τέτοιες σκέψεις, γίνονται όσο προχωράει η ζωή, φαντάζομαι πως έρχονται στους περισσότερους, φυσικά μου συμβαίνει, αλλά αντιδρώ και τις διαγράφω άμεσα. Δεν έχουν κανένα νόημα, το παρελθόν είναι παρελθόν, δεν αλλάζει. Μ’ αρέσει η Επιστημονική Φαντασία, όταν ασχολείται με το μέλλον, ο αγαπημένος μου ο Ασίμωφ, έχει προβλέψει 60,70 χρόνια πριν, ό,τι συμβαίνει σήμερα, ίσως και ό,τι δεν έχει συμβεί ακόμη. Μέχρι εκεί.
► Έχετε μακρά θητεία στους τραπεζικούς κύκλους, ποια είναι η πρόβλεψη σας για το Πολιτικό – Οικονομικό αύριο της Ελλάδας; Είστε της γνώμης ότι η χώρα μας βιώνει ημέρες ανάπτυξης;
Μιχάλης Μπουναρτζίδης: Η χώρα μας βιώνει ημέρες κρίσης, από την εποχή που κατασκευάσθηκε πριν δυο αιώνες, με ελάχιστα κάπως φωτεινά διαλείμματα και τα τελευταία χρόνια που ζούμε, δεν ανήκουν σ’ αυτά. Ο νοών νοείτω.
Ακολουθήστε την Ενημέρωση Πελοποννήσου στο Facebook
Αποκλειστικές Έρευνες – Συνεντεύξεις και Άρθρα
Ειδήσεις από: Ναύπλιο – Άργος – Ερμιονίδα – Τρίπολη – Κορινθία – Αθλητικά –
