Γράφει η «Εκάτη»
Ο άνθρωπος έχει την έμφυτη τάση να (αυτό) εγκλωβίζεται σε παγιωμένες καταστάσεις που είτε τον βολεύουν είτε τον παιδεύουν, χωρίς όχι μόνο να τον εξελίσσουν αλλά, πλειστάκις, να τον εμποδίζουν να εξελιχθεί, αλλάζοντας και επιλύοντας ό,τι αποτελεί ανάχωμα.
Αυτό ισχύει σε κάθε πεδίο της ανθρώπινης δραστηριότητας: από το οικονομικό γίγνεσθαι, την επαγγελματική σταδιοδρομία μέχρι τις κοινωνικές σχέσεις και τα συναισθηματικά.
Τόσο ως άτομα όσο και ως κοινωνία, η αλλαγή όσο κι αν αποτελεί πρόκληση ή στοίχημα, αποτελεί και πρόβλημα, τόσο ως προς την υλοποίησή της όσο και ως προς τη διαχείρισή της.
Πολλές φορές σκεφτόμαστε την αλλαγή ως «μήπως αν…» και «μήπως δεν…», με ένα πρόσημο φόβου και διστακτικότητας.
Θα τα καταφέρουμε άραγε; Θα μπορέσουμε να σχηματοποιήσουμε την επιθυμία μας σε πράξη; Και εάν ναι, πώς θα διαχειριστούμε τη νέα αυτή κατάσταση;
Μήπως είναι καλύτερα να παραμείνουμε όπως είμαστε και εκεί που είμαστε, γιατί κάθε αλλαγή σηματοδοτεί και αλλαγές εντός μας και εμείς δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι, όσο και να διατρανώνουμε ότι «δεν πάει άλλο» και «ως εδώ», και «ή αλλάζουμε ή πεθαίνουμε», με λόγια μεγάλα και, ας το παραδεχτούμε, ψεύτικα, όπως λέει και το τραγούδι.
Κι’ όμως, ο εγγενής φόβος της αλλαγής (που αποτελεί ένα αντιφατικό και αλλοπρόσαλλο ζευγάρι με την επιθυμία) μας κρατάει πίσω, μας εμποδίζει να κάνουμε το άλμα προς τα εμπρός. Οι δικαιολογίες πολλές αλλά η κυριότερη είναι η ανασφάλεια, καθώς ο άνθρωπος εμφανίζει την, επίσης, έμφυτη τάση να προσπαθεί να βρει ασφάλεια ή, έστω, να ταυτίζει την ασφάλεια με την στασιμότητα και τα λιμνάζοντα ύδατα.
Ως λαός οι Έλληνες ενώ βαθιά μέσα μας ποθούμε την αλλαγή (έχει άλλωστε χρησιμοποιηθεί με πολύ επιτυχημένο τρόπο ως σλόγκαν μιας ολόκληρης εποχής που σηματοδότησε την αρχή της μεταπολίτευσης), ταυτόχρονα την τρέμουμε!
Ίσως γιατί στην ψυχοσύνθεσή μας η λέξη «αλλαγή έχει καταγραφεί περισσότερο με αρνητική χροιά παρά με θετική. Και πώς όχι; Σταυροδρόμι μεταξύ Δύσης και Ανατολής, στις παρυφές της Ανατολικής Μεσογείου, σημαντικό γεωστρατηγικό λάφυρο, η Ελλάδα προσέλκυσε πλείονες κατακτητές, από Ρωμαίους, Ενετούς και Φράγκους, έως Σλάβους και Οθωμανούς. Και κάθε φορά άλλαζε το καθεστώς της υποτέλειας, πολλές και ίσως γινόταν χειρότερο με επαχθέστερους όρους δουλείας για τους ιθαγενείς που προσπαθούσαν να περισώσουν τα δομικά στοιχεία ενός λαού: γλώσσα, θρησκεία, ήθη και έθιμα, ο,τι προσδίδει ομοιογένεια και κοινή συνείδηση.
Και μετά ήρθε η απελευθέρωση και η ανεξαρτησία, με πολύ κόπο, αγώνα και φόρο αίματος, όμως το νέο αυτό καθεστώς δεν κράτησε πολύ: σύντομα μια νέα μορφή διακυβέρνησης, η μοναρχία, που έγινε συνταγματική και μετά ο πρώτος παγκόσμιος, η μικρασιατική εκστρατεία που κατέληξε σε καταστροφή με ξεριζωμό και προσφυγιά, και σε μικρό χρονικό διάστημα ήρθε και ο φασισμός, ο ναζισμός και νέοι, σκληροί και μοχθηροί κατακτητές, Ιταλοί και Γερμανοί, κι’ εκεί που είπαμε ότι τελείωσε και ο δεύτερος παγκόσμιος ακολούθησε ένας τρομερός και πολύ αιματηρός εμφύλιος, και μετά δημοκρατία και ξανά η βασιλεία, αλλά αυτή τη φορά βασιλευομένη δημοκρατία, και αργότερα η δικτατορία, και όταν απεκαταστάθη η δημοκρατία, αβασίλευτη αυτή τη φορά, ξεκίνησε η μεταπολίτευση και επήλθε η περίοδος της σταθεροποίησης, συνοδευόμενη από τη συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Κάθε πολιτειακή και καθεστωτική αλλαγή, κάθε πόλεμος, κάθε μεταβολή συνόρων, έβαλε το αποτύπωμά της βαθιά μέσα στη συλλογική αντίληψη, που, μοιραία, την κληρονομεί η μια γενιά από την άλλη, αλλά και γαλουχείται σε αυτήν μέσα από την οικογένεια, τον κοινωνικό περίγυρο, το ευρύτερο πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον.
Είναι διαπιστευμένη αλήθεια ότι φοβόμαστε την αλλαγή, κι ας την επιθυμούμε.
Φοβόμαστε πρώτα και κύρια να αλλάξουμε το μέσα μας και, κακά τα ψέματα, χωρίς αλλαγή εντός δεν αλλάζει τίποτα έξω. Γιατί φοβόμαστε να εξελιχθούμε, να πάμε ένα βήμα παρακάτω, να γίνουμε ηθικά και συνειδησιακά καλύτεροι, να διορθώσουμε τις ανισορροπίες μας, να βελτιώσουμε τις δυνατότητές μας, να επαυξήσουμε τις αρετές μας, να αναδιαρθρώσουμε τους όρους και τις συνθήκες διαβίωσής μας.
Γκρινιάζουμε για τη μίζερη καθημερινότητά μας αλλά δεν καταβάλλουμε την ελάχιστη προσπάθεια να την αλλάξουμε. Πράγματα που περνάνε από τα δικά μας χέρια και δεν εξαρτώνται από κάποιον εξωγενή παράγοντα. Αλλά είναι εύκολο να επιρρίπτουμε πάντα την ευθύνη σε κάποιον άλλον (που πραγματικά μπορεί να φταίει) και να μεταθέτουμε τη δράση για την πολυπόθητη αλλαγή σε μεταγενέστερο χρονικό σημείο, όταν και εάν μας έρθει η επιθυμία
Και πολύ συχνά, αντί να πάρουμε τις καταστάσεις στα χέρια μας, περιμένουμε έναν «σωτήρα», που θα μπορέσει να σηκώσει στις πλάτες του τη συλλογική μετάβαση σε μια βελτιωμένη κατάσταση, όπου δεν θα χρειάζεται να μεμψιμοιρούμε και να παραπονιόμαστε, όπου τα αγαθά της ζωής θα μας προσφέρονται άφθονα και ακόπιαστα. Κι’ έτσι μεταθέτουμε το βάρος της αλλαγής σε κάποιον άλλον, που ονοματίζουμε ανερυθρίαστα «ήρωα» και «μάνα εξ ουρανού».
Μήπως έρχεται ιστορικά η ώρα της ωρίμανσης; Να σταματήσουμε να ψάχνουμε ένα κηδεμόνα που θα αναλάβει την ευθύνη της ζωής μας και να γίνουμε ουσιαστικά ενήλικες αλλάζοντας ο,τι μας πληγώνει και, κυρίως, αλλάζοντας την κακοδαιμονία μας, τη μιζέρια μας, την κατήφεια μας και κοιτώντας ρεαλιστικά τη στάση μας;
Γιατί η ζωή των ανθρώπων και η μοίρα των λαών, δεν χαρίζεται…
Ακολουθήστε την Ενημέρωση Πελοποννήσου στο Facebook
Αποκλειστικές Έρευνες – Συνεντεύξεις και Άρθρα
Ειδήσεις από: Ναύπλιο – Άργος – Ερμιονίδα – Τρίπολη – Κορινθία – Αθλητικά –
