Ήδη από το 2019 το γαλλικό Υπουργείο Υγείας, αναγόρευσε την περιγεννητική υγεία γονέων και παιδιών σε ύψιστο υγειονομικό ζήτημα. Μάλιστα, έγινε προσπάθεια να αντληθούν επιστημονικά τεκμηριωμένες πληροφορίες, που αφορούν στην κατάλληλη διατροφή της εγκύου, μέχρι στη δημιουργία σταθερών συναισθηματικών δεσμών με το παιδί.
Απεναντίας, στον τόπο μας, η περιγεννητική υγεία (όπως πολλά άλλα) είναι υποτιμημένη. Η εγκυμοσύνη οριακά αντιμετωπίζεται ως ασθένεια. Ο γιατρός γράφει στην έγκυο εξετάσεις, συμπληρώματα και χάπια, αλλά εκείνη σπάνια μιλάει για το πώς νιώθει, για τις αλλαγές που παρατηρεί στο σώμα της, αν εντέλει αγχώνεται για τη νέα ζωή που θα ξεκινήσει.
Σκοπός δεν είναι να ενημερωθεί μια γυναίκα για το πώς να γεννήσει, να θηλάσει ή να κάνει μπάνιο το μωρό της. Σκοπός είναι να ενδυναμωθεί πάνω από όλα.
Συχνά, οι επαγγελματίες υγείας, αλλά και οι συγγενείς, δεν δίνουν την απαραίτητη βαρύτητα σε αυτά που λέει η γυναίκα κατά την περιγεννητική περίοδο.
Η επικρατούσα κοινωνική θέση για τη γυναίκα που πρόκειται να αποκτήσει παιδί ή που πρόσφατα απέκτησε, είναι πως δε μπορεί παρά να είναι ευτυχισμένη. Όλα όμως αυτή την περίοδο είναι αμφιθυμικά.
Παρά την παλαιότερη πεποίθηση ότι η εγκυμοσύνη προστατεύει από ψυχικές διαταραχές, τουλάχιστον 1 στις 10 γυναίκες, θα εμφανίσει κατάθλιψη στην περιγεννητική περίοδο.
Κατά πολλούς ειδικούς, οι επιπτώσεις της αθεράπευτης περιγεννητικής κατάθλιψης, περιλαμβάνουν συμπεριφορικές, συναισθηματικές, κινητικές διαταραχές στην παιδική ηλικία. Ενδεικτικά αναφέρω ότι στο σίελο των εφήβων, των οποίων οι μητέρες πέρασαν επιλόχειο κατάθλιψη, έχει βρεθεί αυξημένη κορτιζόλη, που είναι μια ορμόνη ως ένδειξη του στρες.
Σοβαρά θέματα επίσης αντιμετωπίζει μια γυναίκα γύρω από τον θηλασμό του μωρού. Το 89% των γυναικών, ενώ ήθελε να θηλάσει, κατέληγε να θηλάσει μόνο το 40%, κάτι που οφειλόταν στον αποχωρισμό της μάνας από το παιδί. Φανταστείτε ότι μέχρι το 2014 δεν υπήρχε rooming in στα ιδιωτικά μαιευτήρια, τα μωρά τα έπαιρναν οι μαίες, οπότε χανόταν σημαντικά το δέσιμο μητέρας – παιδιού.
Άλλο ένα ζήτημα που πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά είναι το γιατί στην Ελλάδα οι παρεμβατικοί τοκετοί φτάνουν το 90%. Με τον βίαιο τοκετό, διαταράσσεται επίσης ο δεσμός μητέρας – παιδιού. Οι γυναίκες είναι προγραμματισμένες βιολογικά να γεννούν με φυσιολογικό τοκετό. Ένα ποσοστό δε θέλει ή δεν τα καταφέρνει. Πρέπει όμως να τους δοθεί η ευκαιρία και να υπάρχει σωστή ενημέρωση.
Η πρόσβαση στη γονεικότητα προετοιμάζεται από τις πρώιμες εγγραφές εμπειριών φροντίδας, που έχει λάβει ο ίδιος ο γονέας όταν ήταν βρέφος. Τότε δημιουργούνται νευρωνικά κυκλώματα, που θα ενεργοποιηθούν και θα χρωματίσουν το πώς θα οργανώσει τη σχέση του με το βρέφος ένας γονέας. Ό, τι είμαστε ως άνθρωποι ψυχικά και σωματικά, εδράζεται στο τελευταίο τρίμηνο της εγκυμοσύνης και στον πρώτο χρόνο της ζωής μας.
Συνεπώς, είναι καιρός να δώσουμε παραπάνω σημασία σε όλα αυτά. Κυρίως να δώσουμε σημασία στην ίδια τη ζωή και στη δημιουργία της!
*Φιλόλογος – ειδική εκπαιδευτικός – μουσικός.
Ακολουθήστε την Ενημέρωση Πελοποννήσου στο Facebook
Αποκλειστικές Έρευνες – Συνεντεύξεις και Άρθρα
Ειδήσεις από: Ναύπλιο – Άργος – Ερμιονίδα – Τρίπολη – Κορινθία – Αθλητικά –
