Ο άνθρωπος είναι ζώο κοινωνικό και εν δυνάμει πολιτικό. Εν δυνάμει διότι μπορεί να γίνει ή να μην γίνει εν ενεργεία ζώο πολιτικό που είναι και ο αυτοσκοπός του. Όλα είναι θέμα πιθανοτήτων όπως παρόμοια συμβαίνει και στον κβαντικό μικρόκοσμο των σωματιδίων της ύλης με την διαφορά ότι οι πιθανότητες στους ανθρώπους δεν είναι εντελώς ακαθόριστες αλλά είναι και σύμφωνα με την βούληση του καθενός!

Το ερώτημα είναι: θέλουμε να μετουσιωθούμε σε αγαθά νοήμονα όντα με ορθοφροσύνη ή όχι;

Το να μείνουμε ως έχει είναι το πιο εύκολο, παραμένουμε απαίδευτοι, εγκλωβισμένοι στις εμμονές μας, στις μικροπρέπειες μας, στις δεισιδαιμονίες μας δίχως το απορείν στην ζωή μας, με δόγμα το «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν»!

Εύκολος και βατός ο δρόμος της κακίας δεινός και ακάνθινος όμως ο δρόμος της αρετής!

Ερωτηθείς κάποτε ο Θαλής ο Μιλήσιος: τι είναι δύσκολο;

Αποκριθείς: να γνωρίσεις τον εαυτό σου.

Tι είναι εύκολο;

Nα συμβουλεύεις τον άλλον!

Το να συμβουλεύεις και να κρίνεις τον άλλον είναι το πιό εύκολο. Ωφελιμότερο όμως δεν είναι να κρίνεις τον εαυτό σου κάνοντας έτσι ένα ξεκίνημα προς τον δρόμο της αυτογνωσίας και ας είναι ο πιο δύσκολος;

Άρα εμμέσως πλην σαφώς αντιλαμβανόμαστε ότι η οδός της Αρετής περνάει πρώτα από την δύσβατη άτροπο του Γνώθι αὑτόν, έπειτα του Βέλτιστον αὑτόν και τέλος αν τα καταφέρεις του Ἀρχων αὑτόν!

Δεινό το γνώθι αυτόν!

Πρώτα από όλα πρέπει να πατάξεις το εγώ σου, η φιλαυτία σε τυφλώνει, δεν σε αφήνει να αναγνωρίσεις τα λάθη σου. Οπότε πως θα τα διορθώσεις;

Μην συγχέεις τον εγωισμό με την αυτοπεποίθηση, την ανδρεία και το θάρρος, το πρώτο είναι κακία τα άλλα αρετές! Παραδέξου ευθύς το λάθος σου, αυτό είναι Ανδρεία, η απόκρυψη και συγκάλυψη είναι δειλία!

Δεινότερο το βέλτιστον αὑτόν

Άρχισε μέρα με την μέρα να στοχεύεις στην διόρθωση ενός μειονεκτήματος σου, δεν πρόκειται να τα καταφέρεις κατευθείαν, το ότι έχεις την γνώση δεν σημαίνει ότι κατέχεις και την πράξη! Μόνο δια της καθημερινής εξασκήσεως θα επιτεύξεις τον στόχο σου. Οι αρετές είναι έξεις-συνήθειες και αποκτώνται μέσω της επανάληψης! Ἐπανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως!

Δεινότατο το ἀρχων αὑτόν

Για να κυριαρχήσεις στον εαυτό σου πρέπει να αποκτήσεις και τις τέσσερις κύριες αρετές, την φρόνηση, την δικαιοσύνη, την εγκράτεια και την ανδρεία!

Πρώτη και μέγιστη αρετή η φρόνηση, το να μπορείς να αναγνωρίζεις το αγαθό είναι το κυριότερο από όλα. Για να αποκτήσεις όμως την φρόνηση επιβάλλεται πρώτα να εξασκηθείς στην εγκράτεια—σωφροσύνη. Να είσαι εγκρατής στις υλικές και σαρκικές ηδονές, να αρχεί το ηγεμονικό σου έναντι στο επιθυμητικό σου ώστε να μην εξανδραποδίζεται η βούληση σου στα πάθη της ψυχής σου. Η σωφροσύνη σώζει την φρόνηση, το υποδηλώνει εξάλλου και η ίδια η λέξη [σώ (σώζω)+ φρόνηση]!

Χωρίς την ορθή αντίληψη περί αγαθού δεν μπορείς να έχεις κρίση, αίσθηση του δίκαιου. Η ορθότητα όμως δεν σε κάνει και αμερόληπτο, δίκαιο. Το ότι αναγνωρίζεις το δίκαιο δεν σημαίνει ότι απονέμεις και δικαιοσύνη, για να γίνεις δίκαιος πρέπει να έχεις ανδρεία ψυχής ώστε να πράττεις τα δίκαια και ας θίγεται το συμφέρον σου! Η ανδρεία ψυχής όμως υστερεί από μόνη της αν δεν έχεις και σωματική ρώμη, διότι υποκύπτεις στις απειλές της σωματικής σου ακεραιότητας!

Νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ

Συμπερασματικά λοιπόν είναι αδύνατον να αποκτήσεις την φρόνηση αν δεν είσαι εγκρατής και την δικαιοσύνη αν δεν είσαι ανδρείος. Οπότε στόχευσε πρώτα στην απόκτηση της σωφροσύνης και της ανδρείας και οι άλλες δυο θα ακολουθήσουν !

Και εδώ γεννιέται το Αριστοτελικό, τινός ἔνεκα, για ποιόν λόγο να ακολουθήσω τον δρόμο της Αρετής τον δύσβατό και όχι τον τρυφηλό βίο της υδυπάθειας;

Για τον αυτονόητο λόγο, που τυγχάνει κατά συμβεβηκὀς να είναι και ωφελιμιστικός. Με την εξάσκηση των αρετών δαμάζεις σιγά-σιγά τα πάθη της ψυχής σου βελτιώνοντας έτσι την όραση σου προς την ενατένηση του αγαθού, της ορθής κρίσης των γεγονότων, του αληθούς !

Όσο περισσότερο κατακτάς τις αρετές αφήνοντας πίσω τον εγωισμό, τον φθόνο και τον θυμό τόσο καθαρότερα βλέπεις τα γεγονότα που βιώνεις, αντιμετωπίζοντας τα έτσι και ορθότερα. Τοιουτοτρόπως επίσης σπεύδεις και κοντύτερα στην πολυπόθητη αταραξία της ψυχής, στην ευδαιμονία, στην ευεστώ

Εξέρχεσαι από το σπήλαιο του αντικατοπτρισμού που θεωρούσες ότι η σκιά του ήλιου ήταν ο ίδιος ο ήλιος και οδεύεις προς το όραν του ίδιου του αγαθού.

Εν τέλει αξίζει η προσπάθεια της μετουσίωσης μας σε αγαθά νοήμονα όντα με ορθοφροσύνη σύμφωνα με τα προγεγραμμένα;

Υ.Γ Ο γράφοντας πάντως ακόμα πράττει το ποιο εύκολο, σύμφωνα με τον Θαλή τον Μιλήσιο!

Ἔρρωσθε τὲ Εὐδεμονεῖτε