Αν είχε σκοτώσει, αν ήταν Ρομά, αν πυροβολούσε, αν, αν, αν…

Συλλυπητήρια στην οικογένεια του θανόντος ψάχνω στις επίσημες ανακοινώσεις, αλλά δεν μπορώ να βρω πουθενά. Όσες έχω καταφέρει να διαβάσω και δεν μου προκαλούν αναγούλα (σπάνιο), με βυθίζουν στην απελπισία με την αμορφωσιά και τη σκληρότητα που δηλητηριάζει ακόμη και τους υγιείς πολίτες – όσους έχουν απομείνει πλέον στην Ελλάδα και δεν το έχουν σκάσει με το πρώτο αεροπλάνο…

Γνώμες και ανακοινώσεις στον ίδιο ρυθμό. Αν είχε σκοτώσει κάποιο παιδάκι κατά την καταδίωξη, αν είχε πυροβολήσει, αν ήταν Ρομά, τι καλά που θα ήταν… Αλλά κανένα σενάριο από τα παραπάνω δεν έχει συμβεί. Αντιθέτως, και ο άτυχος νεαρός ήταν και αυτός ένα “παιδάκι” κατά βάθος, και ίσως γι’ αυτό αντέδρασε όπως αντέδρασε.

Το οξύμωρο είναι ότι είχε την ίδια αντίδραση με τον γιο του πρώην βουλευτή που τον κυνηγούσαν στην Αθήνα οι αστυνομικοί, και όμως εκείνος δεν είχε την ίδια τραγική κατάληξη. Γιατί λέω οξύμωρο όμως…

Συνήθως οι γιοι και οι κόρες γονέων με “αξιώματα” γνωρίζουν πολύ καλά ότι θα έχουν διαφορετική αντιμετώπιση από τη δικαιοσύνη αν “πιαστούν στη φακά”. Δεν χρειάζεται να το βάλουν στα πόδια. Ένας λόγος που μας κουνάνε το δάκτυλο. Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο… Εκτός και αν δεν το πιστεύετε, οπότε σας προτείνω να σας δει κάποιος γιατρός. Επειγόντως.

Κύριοι υπεύθυνοι, αντί να ουρλιάζετε για αναβάθμιση της Ελληνικής Αστυνομίας στην ουσία, αντί να απαιτείτε να μπουν κάμερες και να καταγράφουν τα γεγονότα, και αντί να προσπαθήσετε, έστω για τους τύπους, να προστατέψετε τα παιδιά με αυτισμό –διότι έρχονται αντιμέτωπα με τη γραφειοκρατία, τις ελλείψεις στη δημόσια εκπαίδευση και την απουσία δομών υποστήριξης για την ενήλικη ζωή– προτιμάτε την εύκολη λύση της ψηφοθηρίας… Χειροκροτητές και χειροκροτούμενοι…