Μαξ Ντίκι: Στο Πόρτοχελι βίωσα την ελευθερία και την ξεγνοιασιά!

0
Συνέντευξη στον Κώστα Πρώιμο
Συνέντευξη στον Κώστα Πρώιμο

Οι νεότεροι προφανώς δεν θα γνωρίζουν ότι ο Λευκορώσος Μαξ Ντίκι υπήρξε με τα “χρώματα” της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ένας από τους καλύτερους- ανερχόμενους φιγουρίστες στην Ευρώπη. Το πέρασμα του Μαξ από το Πόρτοχελι, υπήρξε για τον ίδιο ένας σημαντικός σταθμός στη ζωή του, αποδεχόμενος έναν τελείως διαφορετικό κόσμο. Αν και τα τελευταία δώδεκα χρόνια ζει στην Κύπρο, έχοντας αναλάβει χρέη προπονητή στην Εθνική Ομάδα της Μεγαλονήσου, όπως θα διαβάσετε στην ακόλουθη συνέντευξη που παρέθεσε στην ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, δεν θα ξεχάσει ποτέ τις ωραίες και μοναδικές στιγμές που βίωσε ως ενταγμένο μέλος στην “σκιική” οικογένειας της Βερβερόντα.

Κώστας Πρώιμος: Πότε επισκέφτηκες το Πόρτοχελι για πρώτη φορά;

Μαξίμ Ντίκι: Ήταν Φεβρουάριος του 1995 όταν επισκέφτηκα το Πόρτοχελι για πρώτη φορά μαζί με άλλους αθλητές της Ρωσίας ως μέλος της ομάδας. Θυμάμαι πόσο διαφορετικό μας φάνηκε το σκι σε θαλασσινό νερό, με τον Δημήτρη Κουρούνη να μας καθοδηγεί τεχνικά. Ήταν ωραίες εκείνες οι εποχές, μπορούσες να φας στην ταβέρνα του Μοριά με λιγότερο από τρεις χιλιάδες δραχμές, ήταν πραγματικά ένα πολύ όμορφο μέρος το Πόρτοχελι, αυτό διαπιστώσαμε όλοι μας τότε. Θυμάμαι ότι ο Κουρούνης μου έκανε πρόταση να δουλέψω ως προπονητής εκεί, όμως δεν ήταν στα άμεσα πλάνα μου καθώς ήθελα να συνεχίσω τις προπονήσεις, να κερδίσω ορισμένους αγώνες, ενώ με “περίμενε” και ο στρατός..

Κώστας Πρώιμος: Στη συνέχεια τι άλλαξε στη ζωή σου και εγκαταστάθηκες επί μια δεκαετία στη Βερβερόντα δουλεύοντας ως προπονητής του σκι;

Μαξίμ Ντίκι: Μετά από μερικά χρόνια, αφού εκπλήρωσα τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις, ενώ προπονούμασταν σε κλειστή πισίνα κάνοντας σκι, στο Μίνσκ, τραυματίστηκα αρκετά σοβαρά. Δυστυχώς δεν αντιμετωπίστηκα όπως θα άρμοζε σε ένα μέλος της Ρωσικής ομάδας από τους προπονητές μου αναφορικά με την δέουσα παροχή βοήθειας για την αποθεραπεία μου. Ο χρόνος κυλούσε είχαμε διανύσει ήδη το Μάιο και δεν μπορούσα να επανέλθω, Τότε ο Όλεγκ Ναντίν μου πρότεινε να πάω στο Πόρτοχελι για το καλοκαίρι ώστε να ξεφύγω λίγο και να αλλάξω παραστάσεις,και έτσι έγινε. Ξαφνικά βρέθηκα εκεί, χωρίς να μιλάω ούτε Ελληνικά ούτε Αγγλικά, στη σχολή του σκι της Βερβερόντα, προσπαθώντας να επικοινωνήσω με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Αρχικά ήταν λίγο βαρετά, ειδικά όταν δεν ξέρεις κανέναν, δεν έχεις καν αυτοκίνητο για να μετακινηθείς, όμως σκέφτηκα ότι και στην Λευκορωσία δεν θα είχα αυτή την περίοδο να ασχοληθώ με κάτι καλύτερο. Σιγά – σιγά όμως τα πράγματα άλλαξαν καθώς όλοι ήταν φιλικοί μαζί και πλακατζήδες ως άτομα. Τελικά παρέμεινα τρεις μήνες. Την ημέρα που ο “Κουρού” με άφησε στο αεροδρόμιο δίνοντας μου και μερικά μετρητά, μου πρότεινε να επιστρέψω του χρόνου γιατί με βρήκε συμπαθητικό. Δέχτηκα αμέσως λέγοντας του ότι θα τα πούμε σύντομα. Πράγματι την επόμενη χρονιά επέστρεψα και αυτή τη φορά παρέμεινα μεγαλύτερο διάστημα. Προσπαθούσα να επανέλθω σε υψηλούς ρυθμούς προπονήσεων δυστυχώς όμως ο τραυματισμός μου αποδείχτηκε μοιραίος, οπότε συνειδητοποίησα ότι η καριέρα μου ως αθλητής του σκι είχε τελειώσει πρόωρα.

Κώστας Πρώιμος: Πόσο διαφορετικός είναι ο τρόπος ζωής στο Πόρτοχελι συγκριτικά με την πατρίδα σου στο Μίνσκ;

Μαξίμ Ντίκι: Προερχόμενος από τα γεννοφάσκια, μέσα από το αθλητικό καθεστώς και το Σύστημα της  πρώην Σοβιετικής Ένωσης που διέπεται από σκληρή πειθαρχία και εξοντωτικούς ρυθμούς προπονήσεων το Πόρτο χέλι για μένα ήταν ο παράδεισος, με τον λαμπερό ήλιο, τη καθαρή θάλασσα, την ελευθερία, το νόστιμο μεσογειακό φαγητό και την φυσική ομορφιά που “λούζει” όλη την περιοχή. Τελικά έζησα στο Πόρτοχελι για δέκα ολόκληρα χρόνια, συναναστρεφόμενος μέσα σε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο πολλούς νέους ευχάριστους και ενδιαφέροντες ανθρώπους. Οι βραδιές στις Σπέτσες, τα σκάφη, η σχολή του σκι που ήμουν όλη μέρα και γινόταν ο κακός χαμός από τον χαβαλέ και τις εύθυμες καταστάσεις, θύμιζαν περισσότερο ταινία. Έχοντας φύγει εδώ και δώδεκα χρόνια, συνειδητοποιώ πόσο ελεύθερος και ξέγνοιαστα χρόνια είχα περάσει εκεί. Με εσένα, τον Local, ζήσαμε πολλές και ευχάριστες στιγμές. Από τη λίμνη της Βερβερόντα αναπολώ τα πρωινά, πραγματικά ένα ειδυλλιακό μέρος για σκι, ενώ κάποιες φορές θυμάμαι και τους γερούς πουνέντηδες που έβγαζε. Τι να πρωτοπώ, το REBEL, H KARAMOYZA, οι ταβέρνες, πολλές αναμνήσεις και γνωριμίες με κάθε τύπο ανθρώπων.

Κώστας Πρώιμος: Στην Κύπρο πως είναι τα πράγματα; Μάλλον πιο στέρεες είναι οι βάσεις πλέον..

Μαξίμ Ντίκι: Σίγουρα βλέπω τη ζωή από μια άλλη πιο ώριμη οπτική, γιατί έχω παντρευτεί και έχουμε αποκτήσει και ένα παιδάκι, εδώ στην Κύπρο όμως από την οποία είμαι ευχαριστημένος η ζωή συνεχίζεται… Επικεντρωνόμαστε στις προπονήσεις και προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατόν για την βελτίωση όλων των αθλητών μας.

Ακολουθήστε την ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ στο Google News
Στη σελίδα και την ομάδα στο Facebook

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here