Ο Έλληνας Μουσικοθεραπευτής της Βραζιλίας

Έφυγε από την Ελλάδα σε ηλικία 28 ετών. Πολύ γρήγορα ως ιδιαιτέρως ταλαντούχος “φόρεσε” όπως αρέσκεται να λέει το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μοnsieur M. Αναδείχτηκε ως ένας από τους κορυφαίους Djs βάζοντας “φωτιά” στην νύχτα και στα decks ενώπιον χιλιάδων θαμώνων, εμφανιζόμενος σε διάσημα club της Βραζιλίας αλλά και ανά τον κόσμο.

Ατίθασο πνεύμα και “ανοιχτό μυαλό”, με την αέναη αναζήτηση να ρέει ορμητικά στις φλέβες του δεν αναπαύθηκε στις δάφνες της συμβατικής μουσικής, ούτε αρκέστηκε στα κελεύσματα των αναρίθμητων θαυμαστών του. Ταξίδεψε αρκετά, σπούδασε στην πνευματική σχολή του Ινδιάνικου Τάντρα, διδάχτηκε τον Σουφισμό και συγχρωτίστηκε με ιδιαίτερες φυλές του Αμαζονίου μέσα από τις οποίες μελέτησε και υιοθέτησε τα εξαιρετικά τους μουσικά ακούσματα, τα οποία θαρρείς πως είναι δημιουργίες της ίδιας της Μητέρας Φύσης.

Ο ανωτέρω πρόλογος γίνεται για τον Μουσικοθεραπευτή και κάτοικο (προσώρας) Βραζιλίας Δημήτρη Δερμεντζιόγλου. Το τελευταίο χρονικό διάστημα ζει μόνος του, διάγοντας ασκητικό βίο στην μακρινή αυτή χώρα και μέσα από την ακόλουθη και εξαιρετική συνέντευξη του, χωρίς περιστροφές μιλά για την ιδιαίτερη καθημερινότητά του, λίγες μέρες πριν βρεθεί στα βάθη του Αμαζονίου προκειμένου να συνάψει νέες γνωριμίες με ινδιάνους και σπάνιες φυλές.

Από τα decks στη ζούγκλα – Η ιστορία του Δημήτρη Δερμεντζιόγλου

Κώστας Πρωίμος: Δημήτρη, πριν δεκατέσσερα χρόνια έλαβες μια σημαντική και ενδεχομένως σκληρή απόφαση. Να τα αφήσεις όλα πίσω και μακριά. Ποιος ήταν ο πρώτος σου σταθμός σε αυτό το ασταμάτητο ταξίδι της ζωής σου;

Δ. Δερμεντζιόγλου: Καταρχάς, Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τη μοναδική ευκαιρία αυτής της ανταλλαγής ιδεών και για το χώρο που μου δίνεις, για να μοιραστώ λίγη από την ιστορία της ζωή μου. Με έκανες να χαμογελάσω με τον τρόπο που παρουσιάζεις τα πράγματα…
Η απόφασή μου δεν ήταν σκληρή αλλά σίγουρα σημαντική γιατί με οδήγησε σε ένα δρόμο που ούτε στη φαντασία μου θα μπορούσα να δημιουργήσω! Και λέω δεν ήταν σκληρή γιατί εκείνη την περίοδο ήμουν στο ζενίθ προσωπικής αγανάκτησης με οικογενειακά θέματα και με την οικονομική και ιδεολογική αντίληψη της Ελλάδας, πράγματα που με έκαναν να αισθάνομαι πιεσμένος και… χωρίς αέρα.

Υπάρχουν πολλές παράλληλες αλήθειες πίσω από την απόφασή μου. Κατά πρώτον, δεν ήταν καν συνειδητή μου επιλογή να φύγω από την Ελλάδα. Καλέστηκα από έναν Βραζιλιάνο επιχειρηματία και ιδιοκτήτη ενός beach bar στην Bahia της Βραζιλίας (ένα από τα πιο μαγευτικά μέρη που επισκέφτηκα ποτέ), για να δουλέψω δύο μήνες σαν resident DJ. Εκείνη την εποχή η ζωή μου ήταν πολύ δύσκολη. Δούλευα τρεις δουλειές για να τα βγάλω πέρα και έμενα σε ένα διαμέρισμα στη Γλυφάδα παραχωρημένο από φίλο, γιατί ακομα και με τρεις δουλειές δεν τα έβγαζα πέρα φαντάσου! Οπότε όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία, πέταξα τη σκούφια μου από τη χαρά και τον ενθουσιασμό μου, πράγμα που έκανε την οικογένεια και τους φίλους μου να… ταρακουνηθούν. Οι δύο μήνες έγιναν τέσσερα χρόνια, τα οποία δημιούργησαν τη βάση του Δημήτρη του σήμερα και με εμπλούτισαν με εμπειρίες, γνώση, ιστορίες και αξίες που κουβαλάω μέχρι σήμερα!

► Είσαι ο ανά τον κόσμο διάσημος dj monsieur M. Ωστόσο, η δίψα σου για αναζήτηση και εξερεύνηση σε έκαναν να συνεχίσεις να ψάχνεσαι. Αισθάνεσαι κοντά στην “αλήθεια σου” πλέον μετά από τόσα χρόνια περιπλάνησης; Ή μήπως το ταξίδι έχει ακόμη τράτο;

Δ. Δερμεντζιόλγου: Το ψευδώνυμο που “φορούσα” εκείνη την εποχή (Monsieur M.) το άφησα να “πεθάνει” το έτος 2014, αφού δε με εκπροσωπούσε πια. Σήμερα είμαι γνωστός ανά τον κόσμο με το όνομα “The Music Medicine” (το φάρμακο της μουσικής). Καταχώρησα αυτό το όνομα επίσημα το 2016, βιώνοντας και βλέποντας να δημιουργείται μια νέα τάση στη μουσική (ονομάζεται σήμερα ως “Medicine Music” – ιατρική / θεραπευτική μουσική), η οποία γεννήθηκε και εξαπλώθηκε ανά τον κόσμο, μέσα από τη συνάντηση των Ινδιάνων του Αμαζονίου με λευκούς και μέσα σε ιερές τελετές.

Η αλήθεια – για εμένα – είναι κάτι το οποίο αλλάζει ανά τον κόσμο, τις περιοχές και τους πολιτισμούς και ανάλογα την εποχή που διανύουμε. Ο κόσμος και οι αντιλήψεις του σήμερα, δεν είναι οι ίδιες με τον κόσμο και τις αντιλήψεις του χθες, των δύο, των πέντε είτε των δέκα ετών πριν!
Προσωπικά βρήκα την απόλυτη αλήθεια μου μέσα στη μουσική και μέσα από ατελείωτη έρευνα και εξερεύνηση η οποία συνεχίζεται. Και αυτό το ταξίδι Κώστα μου, το σύμπαν της μουσικής και του ήχου, είναι ένα ταξίδι το οποίο με πήγε νοερά “πίσω” χιλιάδες χρόνια αλλά επί της ουσίας με πηγαίνει μπροστά και μου δίνει όρεξη για μάθηση, μέχρι το τέλος του χρόνου!

► Έχεις ταξιδέψει αρκετά. Ποιον λαό θεωρείς τον πιο ανοιχτόκαρδο και πιο καλοσυνάτο; Και γιατί;

Δημήτρης Δερμεντζιόγλου: Δύσκολη ερώτηση! Δύσκολη γιατί τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια και αυτό που θεωρούσα στο παρελθόν (η αλήθεια μου τότε) δεν είναι το ίδιο σήμερα! Προσωπικά θεωρώ τον κόσμο της Μέσης Ανατολής ως τον πιο ανοιχτόκαρδο και φιλόξενο που έχω γνωρίσει ποτέ! Αλλά δεδομένων των σημερινών συνθηκών, αυτό έχει αλλάξει πολύ και η φοβία, ο πόλεμος και οι ακραίες θρησκευτικές αντιλήψεις έχουν διαταράξει τις ισορροπίες, τα ήθη και τα έθιμα του κόσμου. Η Βραζιλία είναι ακόμα – κατά κάποιο τρόπο – ένα πολύ φιλόξενο μέρος, δεδομένου του ότι θεωρείται ως χώρα εδώ και πολλά χρόνια ως η “μητέρα του κόσμου” αφού έχει καταφέρει να αγκαλιάσει μια πληθώρα μεταναστών από όλη τη Γη, χωρίς να τους στερήσει το δικαίωμα να ζήσουν με την κουλτούρα, τα ήθη, έθιμα, αντιλήψεις, θρησκευτικές / πνευματικές πεποιθήσεις και τρόπο ζωής τους! Αυτό και μόνο είναι ένας πολύ σπάνιος και δύσκολος συνδυασμός που είναι μοναδικός ανά τον κόσμο. Αλλά λέω “κατά κάποιον τρόπο” γιατί ακόμα και στη Βραζιλία τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν τα τελευταία χρόνια, λόγω των συμβάντων του κορονοϊού και της μεγάλης έγερσης της Ευαγγελικής εκκλησίας, η οποία απεχθάνεται ότι δεν έχει να κάνει με τον τρόπο αντίληψης και κοσμοθεωρίας της!

► Υποθέτω πως κάθε στιγμή στην ζωή σου είναι μοναδική και ιδιαίτερη δεδομένου ότι δεν πλήττεις ποτέ. Ωστόσο, η όλη κατάσταση ενέχει και σοβαρούς κινδύνους μιας και στις περισσότερες στιγμές είσαι μόνος, γνωρίζεις νέες και μακρινές κοινωνίες χωρίς να περιτριγυρίζεσαι από συγγενείς και φίλους. Πόσο συναρπαστικό είναι αυτό το ατελείωτο και απρόβλεπτο σενάριο που βιώνεις σε καθημερινή βάση Δημήτρη; Ποια είναι τα οφέλη που αποκομίζεις;

Δ. Δερμεντζιόγλου: Κωστή μου, τα ταξίδια μου ανά τον κόσμο και η προσωπική μου εμπειρία ζωής μου απέδειξαν τρανά ότι ο θεσμός της οικογένειας και της φιλίας είναι ιερός. Αλλά επίσης είναι μια ιδέα η οποία δεν είναι απαραίτητα “παντρεμένη εις αεί” με τη βιολογική μας οικογένεια ή τους “συνήθεις” φίλους. Κόσμος άγνωστος που γνώρισα για πρώτη φορά με αγκάλιασε, με φιλοξένησε και με βοήθησε χωρίς να με ξέρει – πολλές φορές σε στιγμές πραγματικής ανάγκης – σα να ήταν οικογένεια ή φίλοι ετών! Μπορώ να αντιληφθώ ότι μια τέτοια δήλωση ίσως φανεί “βαριά” η ακόμα και απίθανη για τους αναγνώστες, αλλά όποιος έχει ταξιδέψει και έχει “πετάξει τον εαυτό του στον κόσμο” ξέρει πολύ καλά τι λέω. Δυστυχώς η τηλεόραση και τα μέσα ενημέρωσης κάνουν άψογη δουλειά στη διαστρέβλωση της αλήθειας. Η καλοσύνη, η ανθρωπιά, ο σεβασμός και η αγάπη του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, μπορούν να βρεθούν ακόμα και μέσα σε μια φαβέλα ή μεταξύ παντελώς αγνώστων και ετερόκλητων στοιχείων. Ο άνθρωπος – με όλα τα καλά και τα στραβά του – είναι το πιο εξελιγμένο ον στον πλανήτη με τεράστιες δυνατότητες, πανέμορφες διαφορετικότητες και απύθμενη φαντασία και αυτό είναι κάτι που με εξιτάρει και με ενδιαφέρει πολύ γιατί μου ανοίγει όχι μόνο το μυαλό αλλά και την καρδιά μου!

Κίνδυνοι; Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι μέσα μας και έχει πολλά ονόματα και πρόσωπα. Εγωϊσμός, αλαζονεία, ζήλια, υπερηφάνεια, απληστία και πάει λέγοντας… Βιώνοντας και εκφράζοντας όλα αυτά, έχω καταλήξει σε μια αλήθεια Κωστή. Όλα, μα, όλα τα πράγματα και όλες οι εμπειρίες έχουν να κάνουν με το πως σκεφτόμαστε, εκφραζόμαστε και πράττουμε, είναι θέμα καθαρά “ενεργειακό”. Εάν αισθάνεσαι ασφαλής, είσαι σε ειρήνη μέσα σου και “δονείσαι” στη συχνότητα της αγάπης, αυτό θα βρεις. Εάν “δονείσαι” στη συχνότητα του φόβου και του διαχωρισμού, αυτό θα βρεις! Αυτό που αναμφίβολα με βοήθησε είναι η γνήσια περιέργεια και ενθουσιασμός που έχω τον άνθρωπο, τις διαφορετικές κουλτούρες, αντιλήψεις, πεποιθήσεις, γεύσεις και σίγουρα… ήχους και μουσικής. Έχω κάνει αμέτρητες φιλίες ανά τον κόσμο οι οποίες δημιουργήθηκαν σε μια πίστα χορού, σε έναν εορτασμό, σε μια τελετή, σε ένα διαμοιρασμό μουσικού γούστου ή σε ένα jam session. Και ξέρω μέσα στην καρδιά μου ότι όλες αυτές είναι σχέσεις που δε φθείρονται, γιατί είναι σχέσεις και στιγμές στις οποίες η ψυχή μου συναντήθηκε και “ερωτεύτηκε” με την ψυχή κάποιου άλλου ανθρώπου, πολλές φορές, χωρίς να χρειαστεί να πούμε ούτε μια λέξη!

► Θυμάσαι τα κορυφαία γεγονότα και τις μοναδικές στιγμές που θα σου μείνουν για πάντα “χαραγμένες” στην μνήμη;

Δ. Δερμεντζιόγλου: Αυτή και εάν είναι δύσκολη ερώτηση! Θα προσπαθήσω να αναφέρω μερικά γιατί δεν είναι μια οι δυο φορές που βίωσα κάποια κορυφαία για μένα γεγονότα είτε μοναδικές στιγμές.

◙ Η πρώτη μου φορά πίσω από τα decks και η απόφασή μου να ακολουθήσω το δρόμο της μουσικής σα DJ.
◙ Η πρώτη μου φορά σαν DJ μπροστά σε κόσμο στο Jesters Bar στη Γλυφάδα.
◙ Η πρώτη μου φορά μπροστά σε χιλιάδες κόσμο ώντας μόνο 19 ετών.
◙ Η πρόσκληση και αναχώρηση μου στη Βραζιλία και το πρώτο μου gig.
◙ Η πρώτη μου επαφή και τελετή με τους Ινδιάνους του Αμαζονίου.
◙ Το πρώτο μουσικό όργανο που κέρδισα.
◙ Το πρώτο τραγούδι που τραγούδησα μπροστά σε κόσμο.
◙ Η σπουδή μου στην πνευματική σχολή του Ινδιάνικου Τάντρα.
◙ Η παρουσία του Χριστού σε μια από της τελετές που παρευρέθηκα και η αποδοχή μου σαν τον “άρχοντα της καρδιάς μου”.
◙ Η αγκαλιά της μητέρας και του πατέρα μου μετά από χρόνια απουσίας.
◙ Η πρώτη μου φορά σα μουσικοθεραπευτής.
◙ Η πρώτη μου επαφή με τον πρώτο μου δάσκαλο του Σουφισμού και το πρώτο Φεστιβάλ Σουφισμού που μου άλλαξε όλες τις αντιλήψεις αναφορικά με τη δύναμη και τη λειτουργία της μουσικής.
◙ Το πρώτο τραγούδι που μελοποίησα και έγραψα τους στίχους.
◙ Η πρώτη μου φορά σε πίστα σα μουσικός με την μπάντα μου.
◙ Οι αμέτρητες φορές στις οποίες ένιωσα έκσταση παίζοντας μουσική η χορεύοντας με άλλους ανθρώπους χωρίς να ξέρουμε τι κάνουμε ή τι παίζουμε!

► Δημήτρη, προφανώς και βιώνεις μια ιδιαίτερη πραγματικότητα, σε κάθε σου βήμα. Η οικογένεια σου σου λείπει; Αναπολείς την πατρίδα ή έχεις καθιερώσει το “όπου Γη και Πατρίς”;

Δημήτρης Δερμεντζιόγλου: Κωστή, είσαι σωστός λέγοντας ότι η πραγματικότητα μου είναι… ιδιαίτερη. Είναι όντως! Εννοείται ότι μου λείπει η οικογένειά μου, χωρίς ερώτηση ή ενδοιασμό. Βιώνοντας όμως αυτή την ιδιαίτερη πραγματικότητα, μου έχει γίνει ξεκάθαρο εδώ και πολλά χρόνια ότι η αποστολή μου σε αυτή τη ζωή είναι διαφορετική από τα συνηθισμένα αφού με καλεί να υπηρετήσω και να διαδώσω το φάρμακο της μουσικής σε όλο τον κόσμο. Η αντίληψη μου για το τι σημαίνει πατρίδα έχει αλλάξει ανά τους καιρούς. Ας μην ξεχνάμε ότι είμαι γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη αλλά μεγαλωμένος στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα οι Ρωμιοί θεωρούνταν και θεωρούνται “Τουρκόσποροι”, κάτι το οποίο είναι εντελώς… κουτό! Δε με επηρέασε άμεσα γιατί δεν έχω καμία αρνητική εμπειρία στο πρόσωπό μου αναφορικά με τον τόπο γέννησης μου, αλλά κατά κάποιο τρόπο στην Ελλάδα δεν ένιωσα ποτέ άνετα ούτε αποδεχόμενος για το ποιος είμαι και το πως είμαι. Απλά… διαφορετικός.

Ο επανερχομός μου στην Τουρκία το 2016 και η επτάχρονη εμπειρία μου εκεί μου άλλαξε την ιδέα της πατρίδας, ακόμα και μετά από 28 χρόνια στην Ελλάδα! Στην Τουρκία αισθάνθηκα πιο “σπίτι” από οποιοδήποτε άλλο μέρος και έχει νόημα μιας και γεννήθηκα εκεί. Η Τουρκία με αγκάλιασε σα μάνα, με πολλή αγάπη και σεβασμό, με αποδέχθηκε όπως είμαι, με εκπαίδευσε στα μυστήρια της, με έκανε να ερωτευτώ με τις γεύσεις και τη μουσική της, με άνοιξε και με ταξίδεψε σε διάφορα μέρη του κόσμου, με δίδαξε πράγματα για την Ελλάδα που δεν ήξερα, μέχρι που με έστειλε έξω για να μοιράσω τις εμπειρίες, την κουλτούρα και την πνευματικότητα της. Σίγουρα μου λείπουν οι οικογενειακές παραδόσεις, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, η μουσική, το “έλα να τα χορέψουμε, να τραγουδήσουμε και να τα σπάσουμε” σαν πρακτική κάθαρσης, το φαγητό, η φύση και η θάλασσα της Ελλάδας. Η αλήθεια μου είναι ότι “όπου Γη και Πατρίς,” απλά και μόνο γιατί η Γη είναι το σπίτι και η κληρονομιά όλης της ανθρωπότητας και προσεύχομαι ότι ο άνθρωπος θα ξυπνήσει και θα καταλάβει τι πραγματικά σημαίνει αυτό γιατί ακόμα η ανθρωπότητα είναι σε λήθαργο. Δυστυχώς ο κόσμος του “σήμερα” έχει πολλά προβλήματα τα οποία αναγκάζουν τους ανθρώπους να ταξιδέψουν μακριά από τις πατρίδες τους, σε εύρεση ασφάλειας, ειρήνης ή οικονομικών και επαγγελματικών ευκαιριών.

Σήμερα η Βραζιλία είναι η γη στην οποία διαμένω και αυτό γιατί εδώ έχω βρει το “ιδανικό αμάλγαμα¨ πνευματικής / θρησκευτικής ελευθερίας, ελευθερίας έκφρασης, πεποιθήσεων και τρόπου ζωής που μου ταιριάζει.