Φαράντος: Ζητούνται απαντήσεις… από το Υπουργείο Υγείας

Σχολιασμός Γιώργου Φαράντου της δήλωσης Ανθοπουλου για τους διορισμούς στα Νοσοκομεία…

Ξέρετε πως γίνονται οι διορισμοί στα νοσοκομεία της χώρας. Δεν μετράει ποιος είναι ο καλύτερος. Μετράει ποιος είναι … το σωστό κόμμα. Άνθρωποι με εμπειρία και άριστοι αποκλείονται.” Αυτά τα είπε ο κ. Ανθόπουλος, Συντονιστής Υγείας του Κινήματος Δημοκρατίας.

Η δήλωση του κ. Ανθόπουλου, εστιάζει σε ένα χρόνιο πρόβλημα του ελληνικού συστήματος υγείας: την κομματοκρατία στους διορισμούς. Η τοποθέτησή του αναδεικνύει ότι η επιλογή στελεχών μπορεί να βασίζεται πάντοτε σε αξιοκρατικά κριτήρια, όπως εμπειρία, δεξιότητες και επιστημονική επάρκεια, αλλά ενδέχεται να εξαρτάται και από την πολιτική ταύτιση των υποψηφίων. Η δήλωσή του ενδεχομένως μπορεί να υποδηλώνει μια θεσμική αναποτελεσματικότητα που περιορίζει την αποτελεσματικότητα των δημόσιων υπηρεσιών και υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος.

Η απόρριψη του Γεωργίου Φαράντου από τη θέση διοικητή νοσοκομείου, παρά την εμπειρία του και τις επιδόσεις του, μπορεί να ερμηνευθεί ίσως ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρακτικής που περιγράφει ο κ. Ανθόπουλος;

Αν ο υποψήφιος Φαράντος αποκλείστηκε λόγω έλλειψης πολιτικής συγγένειας με την κυβερνώσα παράταξη, τότε αυτό ενισχύει το αφήγημα περί κομματικών κριτηρίων και όχι αντικειμενικής αξιολόγησης;

Ο εν λόγω αποκλεισμός δημιουργεί ερωτήματα για το κατά πόσον η διαδικασία επιλογής βασίστηκε σε ανοιχτές και αξιοκρατικές αρχές ή αν υπαγορεύτηκε από πολιτικές σκοπιμότητες; Τι άραγε από τα δύο ισχύει;

Η συσχέτιση των δύο περιπτώσεων υπογραμμίζει την αναγκαιότητα θεσμικών εγγυήσεων και μηχανισμών διαφάνειας στους διορισμούς σε θέσεις ευθύνης στον δημόσιο τομέα. Όταν έμπειρα και ικανά στελέχη απορρίπτονται ή παραγκωνίζονται για μη ουσιαστικούς λόγους, δεν είναι λογικό να υποθέσει κάποιος οτι υποβαθμίζεται η λειτουργία των νοσοκομείων και, κατ’ επέκταση, η ποιότητα των υπηρεσιών υγείας προς τους πολίτες;

Η δήλωση Ανθόπουλου και η περίπτωση Φαράντου δεν συνομιλούν ως δύο όψεις του ίδιου προβλήματος;

Της απουσίας θεσμικής ακεραιότητας στις κρίσιμες επιλογές προσωπικού;