Από εξ απαλών ονύχων ακούμε συνεχώς εκφράσεις όπως, το έχει η μοίρα του, το κισμέτ, το κάρμα, η ειμαρμένη, είναι το πεπρωμένο του, ήταν γραφτό του!!!

Δηλαδή τί, θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια άπραγοι δίχως βούληση περιμένοντας την μοίρα να μας χτυπήσει την πόρτα ώστε να συναντήσουμε το πεπρωμένο μας;

Στην τελική τί σημαίνει ήταν γραφτό του, έχει γραφτεί ήδη η ζωή μας και εμείς απλώς την διαβάζουμε περιμένοντας την τελευταία σελίδα;

Αν ισχύουν όλα τα παραπάνω τότε δικαιώνεται και ο Αυγουστίνος Ιππώνος (Θεολόγος, επιστήμονας, στοχαστής του 4^ου αιώνα μ.χ) που υποστήριζε το δυσνόητο, ότι ο χρόνος έρχεται από το μέλλον, χαράζει το παρόν και χάνεται στο παρελθόν!

Δηλαδή τα μελλούμενα είναι ήδη πεπραγμένα και εμείς παρακολουθούμε το έργο της ζωής μας σε επανάληψη διότι είμασταν απόντες στο δικό μας παρόν!

Εν μέρει φυσικά η όλη ιδέα του πεπρωμένου δεν είναι εντελώς άτοπη, αν ενστερνιστούμε την επικρατέστερη σύγχρονη θεώρηση, ότι μέχρι την παιδική ηλικία μας έχουμε σχηματίσει τα μοτίβο μας, την έννοια του αγαθού και του κακού, πως θα αντιμετωπίσουμε μια εν δυνάμει απειλή, πως θα στεκόμαστε έναντι των φόβων μας, αν θα είμαστε δοτικοί και εξωστρεφείς ή καχύποπτοι και εσωστρεφείς. Άρα λοιπόν όλες αυτές οι αντιδράσεις και τα μοτίβα που γράφτηκαν στο υποσυνείδητο μας στην τρυφερή μας ηλικία, ξεδιπλώνονται ακαριαία δίχως δεύτερη σκέψη σαν ένα δίχτυ αυτοπροστασίας, καθότι με αυτήν την περπατημένη οδό αντίδρασης νιώθουμε ασφαλείς.

Οι επιλογές μας δε, μόνο ελεύθερης βούλησης δεν είναι, αλλά καθοδηγούμενες από τα εκάστοτε μοτίβα ασφαλείας που είχαμε δημιουργήσει στο παρελθόν και εμείς απλώς πράττουμε το προαποφασισμένο δίχως να το γνωρίζουμε, θεωρώντας ότι είναι προϊόν τωρινής σκέψης!

Υπό το πρίσμα αυτής της έννοιας μπορούμε να συλλογιστούμε ότι η πορεία της ζωής μας ναι μεν, δεν είναι γραμμένη προ της γέννηση μας, αλλά καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τα οπτικοακουστικά γεγονότα που αφουγκραστήκαμε στα πρώτα αθώα και άβουλα βήματα μας, τα οποία γράφτηκαν στο υποσυνείδητο μας ανεξίτηλα!

Συμπερασματικά λοιπόν αντιλαμβανόμαστε ότι άμα θέλουμε να αποφύγουμε το πεπρωμένο που εμείς οι ίδιοι περιπλέξαμε ασυνείδητα και όχι η Κλωθώ, επιβάλλεται να βουτήξουμε στα άδυτα της ψυχής μας, ενδοσκοπώντας τα μοτίβα ασφαλείας μας, ερχόμενοι ενώπιοι με τους φόβους μας.

Για να τελέσουμε όμως αυτό το εσωτερικό μακροβούτι αυτογνωσίας αναγκαίο είναι να οπλιστούμε με ορθοφροσύνη, θάρρος και ευθυκρισία ώστε να αναθεωρήσουμε ότι θεωρούσαμε δεδομένο, σφυρηλατώντας έτσι έναν καινούργιο εαυτό με αληθινή ελεύθερη βούληση, αμφισβητώντας ακόμα και το αμφισβητούμενο!

Εν κατακλείδι το πεπρωμένο φυγείν δύναται, αλλά μόνο από τους θαρραλέους και σε όποιους πιστεύουν ότι δεν αξίζει να ζεις ένα βίο ανεξέταστο, για τους λοιπούς όμως το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον

Ὁ δ’ ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτὸς ἀνθρώπῳ… Σωκράτης

Έρρωσθε καὶ εὐδαιμονεῖτε