Mια κοινωνία βολεμένων και βολεψάκηδων στα προσωπικά, στα επαγγελματικά, στα πολιτικά δρώμενα. Με τους αρνητές και τη φύρα σε τούτη τη χώρα να αποτελούν τα συντριπτικά ποσοστά. Το αφήγημα ρεαλιστικό και συνάμα κοινό: εκλείπουν οι ηγέτες, δεν υπάρχει πλέον Δικαιοσύνη, επικυριαρχούν τα μύρια όσα κοινωνικά δεινά και η φτώχεια. Λάθος κυρίες και κύριοι! Απλώς έχουμε όλοι σβήσει τις κόκκινες γραμμές μας! Στην πολιτική, στην ηθική, στην ιδεολογία, στην δεοντολογία και στους προσωπικούς αξιακούς μας κώδικες.

Το διαπιστώνουμε παντού, στις προσωπικές μας σχέσεις, στα επαγγελματικά μας, καθώς οι περισσότεροι θα πουλούσαν και τη μάνα τους για μια καλύτερη αποκατάσταση, στους συντριπτικούς σε ποσοστά αποτυχημένους γάμους, στις εκατοντάδες χιλιάδες διαλυμένες οικογένειες.

Έχουμε σβήσει όλες τις κόκκινες γραμμές! Στα εθνικά μας, στα εσώτερα και στα εξώτερα μας! Ένας άχρωμος πολτός, ένα συνονθύλευμα δίχως σκοπό και χωρίς αληθινή ζωή με ενεργά ΑΦΜ με τα οποία οι ταγοί μας παζαρεύουν ανενόχλητοι τις «χρυσές» τους μίζες στις διεθνείς αγορές.

Έχουμε σβήσει τις κόκκινες γραμμές, για να περάσει από πάνω τους ως θριαμβευτής ένας αλόγιστος εγωισμός με συνοδεία την αλαζονεία, «πασπαλισμένος» με μια αδικαιολόγητη επιπολαιότητα και με επιμελητεία την άκρατη ματαιοδοξία. Λέμε ψέματα ακόμη και στον εαυτό μας μπροστά στον καθρέπτη για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα, ενώ συνήθως οικτίρουμε τους άλλους. Από την άλλη και εις πλήρη αντίφαση ανεχόμαστε να μας ισοπεδώνουν την προσωπικότητα, να ελέγχουν με αριστοτεχνικό τρόπο ακόμη και την επιλογή συντρόφου μας αλλά όπως ξέρετε, για εμάς όλα αυτά σταματάνε στις διπλανές πόρτες, ή στην αυλή του γείτονα, δε μας «αγγίζουν», ζούμε την τέλεια ζωή και μόνο τα έχουμε ακουστά διότι δεν διαθέτουμε το στοιχειώδες σθένος ώστε να κοιτάξουμε την δική μας καμπούρα.

Έχουμε σβήσει όλες τις κόκκινες γραμμές, στη φιλία, στην εμπιστοσύνη, σε όλα εκείνα τα ιδανικά που μας διαχωρίζουν από τους «τενεκέδες» και τους υπανθρώπους. Σκιάζεσαι να γυρίσεις λίγο την πλάτη σου γιατί δεν ξέρεις από πού και πότε θα σου ‘ρθει. Σαν χαθεί η εμπιστοσύνη καταρρέει ο κόσμος όλος.

Έχουμε σβήσει όλες τις κόκκινες γραμμές, που οριοθετούν την ψυχική μας ισορροπία και μετά προβληματιζόμαστε πανικόβλητοι και ξαφνιασμένοι για την μάστιγα της κατάθλιψης και των λοιπών ψυχικών ασθενειών. Έρευνες και έρευνες διενεργούνται, πολλά κονδύλια ξοδεύονται με την συστηματική συμβολή μιας διεπιστημονικής κοινότητας για να απαντηθούν τα εύλογα ερωτηματικά μπας και βρεθούν λύσεις στα κοινωνικά αδιέξοδα, στα υπαρξιακά μας και στα κενά..

Η αίσθηση ενός ψευδεπίγραφου και αυταπόδεικτα άπιαστου μεγαλείου και οι ευσεβείς πόθοι λειτουργούν σαν τα βασικά συστατικά ενός άκρως μεθυστικού κοκτέιλ μόνο που, δεν ξεγελούν τη δίψα παρά με έναν μαγικό τρόπο σβήνουν τις κόκκινες διαχωριστικές γραμμές, διευκολύνοντας δολίως το «θριαμβευτικό» μας πέρασμά στο βασίλειο της τρέλας και της παράκρουσης. Οι πιο τυχεροί δε, θα ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μέσα σε μια ήρεμη απόγνωση.

Με σβησμένες τις δέουσες κόκκινες γραμμές οι οποίες σαν σημαδούρες οριοθετούσαν και προειδοποιούσαν για την αρχή της ζώνης της αδυσώπητης Αβύσσου μετά τα ψυχιατρεία και τα άσυλα ανιάτων έχουν αρχίσει να γεμίζουν με «πελάτες» οι πλατείες και τα πάρκα…