Κριτική στην κυβερνητική πολιτική για την υγεία ασκεί με άρθρο του ο Δρ. Γεώργιος Φαράντος, κάνοντας λόγο για μεθοδευμένη διάλυση και πλήρη εμπορευματοποίηση του ΕΣΥ. Εστιάζοντας στην εφαρμογή των απογευματινών χειρουργείων επί πληρωμή και την οριακή κατάσταση των υποστελεχωμένων νοσοκομείων, ο διδάσκων του ΠΑΔΑ αναδεικνύει τους κινδύνους της μετατροπής των ασθενών σε πελάτες και υπογραμμίζει την ανάγκη κοινής δράσης για τη διάσωση του δημόσιου συστήματος υγείας…

Το ΕΣΥ στο απόσπασμα

Η μεθοδευμένη διάλυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας αποτελεί, πλέον, την πιο ξεκάθαρη αποτύπωση της πολιτικής φιλοσοφίας της παρούσας κυβέρνησης. Δεν μιλάμε για απλές παραλείψεις ή «αστοχίες», αλλά για ένα καλοκουρδισμένο σχέδιο που εκτελείται με χειρουργική ακρίβεια. Ο τελικός σκοπός είναι σαφής και ομολογημένος από τις ίδιες τις πράξεις τους: η πλήρης εμπορευματοποίηση του ύψιστου κοινωνικού αγαθού και η παράδοσή του στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα.

Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κοινωνικής βαρβαρότητας είναι η εφαρμογή των «απογευματινών χειρουργείων επί πληρωμή».  Η πρακτική αυτή δεν είναι τίποτα λιγότερο από τη νομιμοποίηση του «φακελακίου» και την καθιέρωση ιατρικής δύο ταχυτήτων μέσα στα ίδια τα δημόσια νοσοκομεία. Σε μια περίοδο που η ακρίβεια γονατίζει τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών, το κράτος μετατρέπει τους ασθενείς σε πελάτες. 

Το μήνυμα είναι κυνικό: όποιος έχει την οικονομική δυνατότητα παρακάμπτει τη λίστα αναμονής και σώζεται. Όποιος δεν έχει, καταδικάζεται να περιμένει για μήνες στις ατελείωτες λίστες της ντροπής, παίζοντας τη ζωή του κορώνα-γράμματα. Η υγεία, από καθολικό δικαίωμα, υποβιβάζεται σε ταξικό προνόμιο.

Την ίδια στιγμή, οι υγειονομικοί μας –οι «ήρωες» που κάποτε η κυβέρνηση υποκριτικά χειροκροτούσε στα μπαλκόνια– έχουν μετατραπεί σε αναλώσιμους. Η κατάσταση στα νοσοκομεία θυμίζει εμπόλεμη ζώνη: τραγική υποστελέχωση, μισθοί πείνας, εξοντωτικές και συχνά απλήρωτες εφημερίες. Το σύνδρομο εργασιακής εξουθένωσης (burnout) θερίζει, αναγκάζοντας νέους, λαμπρούς επιστήμονες να αναζητήσουν την αξιοπρέπεια στο εξωτερικό (brain drain) ή στον ιδιωτικό τομέα. 

Και ποια είναι η απάντηση του υπουργείου; Μπαλώματα με αναγκαστικές μετακινήσεις γιατρών από νομό σε νομό –που θυμίζουν «εντέλλεσθαι» άλλων εποχών– και είσοδος εργολαβικών εταιρειών από το παράθυρο, με την πρόφαση των ΣΔΙΤ. Είναι η κλασική νεοφιλελεύθερη συνταγή της ιδιωτικοποίησης: αφήνουμε το δημόσιο σύστημα να σαπίσει από την υποχρηματοδότηση, οδηγούμε τους πολίτες στην απόγνωση, και στη συνέχεια εμφανίζουμε τα ιδιωτικά funds και τους κλινικάρχες ως τους μόνους ικανούς «σωτήρες».

Απέναντι σε αυτή τη συνειδητή πολιτική απαξίωσης, η σιωπή είναι συνενοχή. Για τον προοδευτικό κόσμο, η υπεράσπιση του δημόσιου, δωρεάν και ποιοτικού ΕΣΥ δεν είναι ένα απλό συνδικαλιστικό αίτημα. 

Είναι βαθύτατα ταυτοτικό και πολιτικό ζήτημα. Το ΕΣΥ χτίστηκε με τους αγώνες και τον ιδρώτα του ελληνικού λαού για να παρέχει ασφάλεια σε όλους, ανεξάρτητα από το πορτοφόλι τους. Η μάχη για τη διάσωσή του είναι μάχη για την ίδια τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και αυτή η μάχη δεν πρέπει να χαθεί.

Διδάσκων Τμήματος Πολιτικών Δημόσιας Υγείας ΠΑΔΑ και μέλος Περιφερειακής Παράταξης “Πρώτα η Πελοπόννησος”.