Λυγουριό: Η κωμόπολη που έγινε “χωριό …. με άρχοντες”

Εδώ μου έσπασε τα κόκκαλα… ένα ποδήλατο!!!

Από τη βαριά ορθοπεταλία για να ανέβω τον ανηφοράκο δοκιμάζοντας το νέο-ζωγραφισμένο «ποδηλατοδρόμο» στο Λυγουριό, στραμπούλησα τον δεξιό αστράγαλο και τώρα «μεγάλη γυναίκα με οστεοπόρωση» κουτσαίνω!!

Τι το ήθελα και εγώ το ποδήλατο στα 7^α –αντα μου; Δυστυχώς «θαμβώθηκα» από τα λαμπρά, αναπτυξιακά έργα που λαμβάνουν χώρα κάνα δυό χρόνια τώρα στο χωριό μου που ήταν κάποτε γνωστή κωμόπολη! Μέχρι και στο Ντάλας του Τέξας βρήκα ανθρώπους να το γνωρίζουν! Και σκεφτείτε ότι τότε που αυτοί γνώρισαν την κωμόπολη Λυγουριό, ούτε «εκθαμβωτικά» πεζοδρόμια για «παρκάρισμα» υπήρχαν, ούτε ποδηλατόδρομος για βαρέος τύπου ποδήλατα υπήρχε, ούτε πλακόστρωτοι δρόμοι κατάλληλοι για «στιλέτο τακούνι», ούτε λαμπρύνουν φωτισμός με λεντ να κάνει τη μέρα νύχτα με μειωμένο τιμολόγιο, αλλά μεγάλο δάνειο!!

Και όμως, αυτοί γνώριζαν το Λυγουριό γιατί για να πάνε στο «Ασκληπιείων» και ουχί στο θέατρο Επιδαύρου – το θέατρο είναι μέρος του θεραπευτηρίου Ασκληπιείου και ουχί της Επιδαύρου – πέρασαν μέσα από το Λυγουριό, ήπιαν καφέ σε κλασικό ελληνικό καφενείο, έφαγαν σούβλα και περπάτησαν στο γεμάτο ενέργεια χώρο του θεραπευτηρίου «Ασκληπιείου»!!! Ήταν ιατροί στο επάγγελμα, και για αυτούς το θεραπευτήριο ήταν τόπος ψυχικής θεραπείας!! Η αρχαία τραγωδία στο θέατρο του θεραπευτηρίου «Ασκληπιείου» ήταν μέρος της θεραπευτικής αγωγής, όπως ήταν το καλοπεριποιημένο γρασίδι, τα μπαστουνάκια, οι κατιφέδες και ο βασιλικός που το φώτιζαν και το κοσμούσαν με πολύχρωμες πεταλούδες!!

Τώρα θα έβλεπαν ξεραΐλα, σκουπίδια, αποξήλωση δένδρων για λόγους «ασφάλειας» και ένα νέο τοπίο ανάλογο των καιρών και νέων ιδεών, όχι μόνο στο Ασκληπιείων, αλλά και στο Λυγουριό! Το καφενείο έγινε καφετέρια με «υπνωτική μουσική», η σούβλα σπάνια μπαίνει στην ψησταριά γιατί δεν υπάρχουν «περίεργοι» να την φάνε, οι μικρο-επιχειρήσεις εξαφανίστηκαν, απεύχομαι το κλείσιμο του κτηνιατρείου γιατί είναι η τελευταία δραστήρια επιχείρηση πριν τον τελικό θάνατο, που έχει κάνει τους νέους να φεύγουν ψάχνοντας ελπίδα! Θα μας μείνουν οι νέες «μετρικές» ξύλινες κολόνες αποστάσεων σε κάθε γωνιά, οι οποίες χρειάζονται και ένα περιμετρικό μεγεθυντικό φακό για να διαβάσεις που οδηγεί ο δρόμος και στα πόσα μέτρα θα βρεις ένα αξιοθέατο, καθώς και οι υπερήφανοι εμπνευστές όλων των αναπτυξιακών έργων!! Ελπίζω ή στα σχέδια πισίνα να είναι μέγεθος τριπλής Ολυμπιακής, μπας και φέρνει τουλάχιστον κολυμβητές, γιατί οι τουρίστες είναι πλέον δείγμα!!

Δεν πειράζει, όμως, γιατί ούτως ή άλλως μέχρι πριν λίγους μήνες ελάχιστοι περνούσαν μέσα από το χωριό (πλέον) Λυγουριό, αλλά σιγά-σιγά και αυτοί οι λίγοι μειώνονται, διότι διαπιστώνουν ότι τα «λαμπρά έργα περηφάνειας», έκαναν την προσπέλαση δύσκολη και αδύνατον το πάρκινγκ χωρίς τον κίνδυνο κλήσης (δουλεύουμε για τους φορομπήχτες)! Άρα ποιος θα διαβάσει την πληροφορία στα κολονάκια; Οι γέροι του χωριού;

Οι επιχειρήσεις έκλεισαν και οι εναπομένουσες κλείνουν, παρά τα πεζοδρόμια, τους ποδηλατοδρόμους, τα πλακόστρωτα, τα λεντ φωτισμού, τους «ογκόλιθους» της πλατείας «Άννα Συνοδινού». Η Συνοδινού ήταν αναμφισβήτητα «ογκόλιθος της αρχαίας τραγωδίας», αλλά μάλλον θα προτιμούσε τις μουριές που δρόσιζαν τα παγκάκια ξεκούρασης κάτω από αυτές, αλλά κόπηκαν προς χάριν των «ογκόλιθων»! Καμία απώλεια, όμως, γιατί τα παγκάκια έγιναν διάσπαρτα, πολλά και «αυτοκρατορικά», έστω και χωρίς καμία σκιά από πάνω τους! Πάρτε καμιά ομπρέλα φέτος για να μην σας κάψει ο ήλιος αλλά και η αντανάκλασή του από τα καθαρά πεζοδρόμια και τον καυτό κόκκινο ποδηλατόδρομο, όταν θα ξεκουράζεστε στα καινούργια μας παγκάκια!!

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε, λένε οι άρχοντες «… με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες,….με τόσους αμεθύστους, …με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια….γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα……/Καβάφης», που με τόσο μεγάλη «καλλιτεχνική έμπνευση» επέλεξαν το στυλ στα παγκάκια, αλλά κυρίως τις θέσεις των ολίγων τύπου «αυτοκρατορικού θρόνου» για τους άρχοντες. Μέχρι και κάτω από πινακίδα πρατηρίου έβαλαν ένα, λες και γνώριζαν ότι θα κλείσει το Χορμούζ και κινδυνεύουν να στερέψουν οι δεξαμενές! Εκεί μάλλον υπολογίζεται να μεγαλώσει κάποιο άγριο δένδρο, όπως συμβαίνει με όλα τα ερημωμένα μέρη του κόσμου, όταν οι «άρχοντες» μπερδεύουν την ανάπτυξη, με την πέτρα που το καλοκαίρι «τηγανίζει αυγό» και το χειμώνα κάνει το λιγοστό νεράκι χείμαρρο ορμητικό!!

Πάντως, «…ενύχτωσε κι οι βάρβαροι δεν ήλθαν..», αν και «.. οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις…» (ίσως έλθουν όταν φτιαχτεί η πισίνα), όμως τα έργα υπερηφάνειας θα μας μείνουν, να μας θυμίζουν τους άρχοντες που τα υλοποίησαν, γιατί δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ τα «εμπνευσμένα από τις πόλεις των 15 λεπτών έργα» τους! Οι Λυγουριάτες πρέπει να μάθουν να περπατάνε και να κάνουν βόλτα τα εγγονάκια τους με το καροτσάκι στα ευρύχωρα πεζοδρόμια! Σε λίγο θα μπουν και οι κάμερες παρακολούθησης για ασφάλεια, γιατί σε ένα χωριό που ερημώνεται σιγά-σιγά λόγω έλλειψης ανάπτυξης, όταν θα εμφανίζονται οι βάρβαροι θα ψάχνουν για «λίρες» στα σπίτια εναπομενόντων γερόντων! Ούτε παραμεθόριος να ήμασταν, όχι «χωριό» 130 χιλ από την Αθήνα και 25 από το Ναύπλιον!

Πουλάω το όμορφο σπίτι μου στο χωριό, σε όποιον «βάρβαρο» βρεθεί και ας είναι «μεμέτης» ή «σταυρωτής» γιατί σε λίγο μάλλον ούτε κέντρο υγείας θα υπάρχει, αλλά ούτε νέος για να πάει γέρους στο κέντρο 2 χιλ από το «χωριό Λυγουριό»!!! Αφού το χωριό μου με τις ανηφοροκατηφόρες του έγινε χωριό των 15 λεπτών, αλλά χωρίς τα αναγκαία προς το ζην, καλύτερα να μετακομίσω σε πόλη των 15 λεπτών με όλα τα αναγκαία!! Έτσι σκέπτονται και οι νέοι που δεν πρόκειται να ξαναγυρίσουν!

*DVM, MSc, MSc, PhD, pr.MRCVS συντ. Καθηγήτρια Μικροβιολογίας και Λοιμωδών Νοσημάτων