Ανατροπή για χιλιάδες συμβασιούχους στους Δήμους – Παρέμβαση Γαβρήλου

Την άμεση απόσυρση των νέων διατάξεων του υπό διαβούλευση Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, οι οποίες βάζουν «φρένο» στις δικαστικές διεκδικήσεις των συμβασιούχων στους Δήμους, ζητά με ερώτησή της η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, κατόπιν πρωτοβουλίας του βουλευτή Αργολίδας, Γιώργου Γαβρήλου. Ακολουθεί η σχετική ανακοίνωση:

Θέμα «Γ. Γαβρήλος: Να σταματήσει η εργασιακή ομηρία των συμβασιούχων. Κατάθεση Ερώτησης για να αποσυρθούν οι νέες ρυθμίσεις για τις δικαστικές διεκδικήσεις των συμβασιούχων εργαζομένων των ΟΤΑ»

Ερώτηση κατέθεσε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ και ο Γιώργος Γαβρήλος σχετικά με τις νέες διατάξεις των άρθρων 138 και 730 του υπό διαβούλευση Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης για τις δικαστικές διεκδικήσεις των συμβασιούχων εργαζομένων των ΟΤΑ.

Οι προβλέψεις του υπό διαβούλευση σχεδίου νόμου του υπουργείου Εσωτερικών με τίτλο «Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης», που αφορούν τις εργασιακές σχέσεις συμβασιούχων εργαζομένων στους ΟΤΑ και στα νομικά τους πρόσωπα, έχουν προκαλέσει μεγάλη ανησυχία και αναστάτωση στους εν λόγω εργαζόμενους, επιτείνοντας το καθεστώς εργασιακής τους ανασφάλειας.

Πιο συγκεκριμένα με την περ. αε) της παρ. 2 του άρθρου 138, που ουσιαστικά ενσωματώνει στον νέο κώδικα τοπικής αυτοδιοίκησης το άρθρο 37 του ν. 4915/2022 καθίσταται υποχρεωτική η άσκηση και εξάντληση όλων των ένδικων μέσων από μεριάς των διοικήσεων των ΟΤΑ, που αφορούν σε δίκες για τον προσδιορισμό ή τη μετατροπή της εργασιακής σχέσης μεταξύ των εργαζομένων και του δήμου. Η άσκηση των μέσων αυτών μεταφέρεται πλέον στους Δημάρχους.

Επισημαίνεται ότι η ρύθμιση του ν. 4915/2022 (γνωστή και ως διάταξη Βορίδη), βρίσκει κάθετα αντίθετους τους εργαζόμενους και την ΠΟΕ-ΟΤΑ, η οποία ζητά την κατάργησή της, καθώς δυσχεραίνει τη δικαστική διεκδίκηση των εργαζομένων για τη βελτίωση του εργασιακού τους καθεστώτος, υποχρεώνοντας τους δήμους στην άσκηση ένδικων μέσων στις περιπτώσεις δικαίωσης των συμβασιούχων των ΟΤΑ με πρωτόδικες αποφάσεις. Το ίδιο ζητά και η ΚΕΔΕ στηρίζοντας το αίτημα άρσης ισχύος του άρθρου 37 του ν. 4915/2022, ενώ αρκετοί δήμοι έχουν επιλέξει να μη συμμορφωθούν με τη συγκεκριμένη διάταξη και να μην ασκήσουν έφεση σε περιπτώσεις που εργαζόμενοι δικαιώθηκαν πρωτόδικα.

Σύμφωνα με τον υπό διαβούλευση κώδικα, από τη ρύθμιση αυτή εξαιρούνται μόνο οι εργαζόμενοι σε βρεφικούς, παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς. Σύμφωνα με ανακοίνωση του Συλλόγου Εργαζομένων στις Κοινωνικές Δομές για την αντιμετώπιση της Φτώχειας (Σ.ΚΟΙΝ.Δ.Α.Φ.), η επιλογή αυτή, να μη συμπεριληφθούν δηλαδή στην εξαίρεση και άλλοι συμβασιούχοι εργαζόμενοι όπως αυτοί στις Κοινωνικές Δομές Αντιμετώπισης της Φτώχειας, δημιουργεί συνθήκες άνισης μεταχείρισης και ενισχύει έναν επικίνδυνο κοινωνικό αυτοματισμό μεταξύ εργαζομένων που καλύπτουν αντίστοιχης σημασίας κοινωνικές ανάγκες στους Δήμους.

Επιπλέον με το άρθρο 730 του υπό διαβούλευση κώδικα τοπικής αυτοδιοίκησης, ορίζεται ότι σε αυτές τις δίκες παρίστανται υποχρεωτικά ως διάδικοι τα Υπουργεία Εσωτερικών και Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, εγείροντας επιφυλάξεις για την καταστρατήγηση με αυτόν τον τρόπο, από μεριάς της κυβέρνησης, της αυτοτέλειας των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Μάλιστα η κλήση των 2 υπουργείων θα γίνεται με μέριμνα των συμβασιούχων, που προσφεύγουν στη δικαιοσύνη ζητώντας τη μονιμοποίησή τους, σε διαφορετική περίπτωση η υπόθεση δε θα συζητηθεί, ενώ θα αρθούν αυτοδίκαια ενδεχόμενα ασφαλιστικά μέτρα και προσωρινές διαταγές που έχουν χορηγηθεί υπέρ τους.

Επειδή τα άρθρα 138 και 730 του υπό διαβούλευση σχεδίου νόμου «Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης» έχουν προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση και ανησυχία στους συμβασιούχους εργαζομένους των ΟΤΑ.

Επειδή με το άρθρο 37 του ν. 4915/2022, που ενσωματώνεται στον υπό διαβούλευση κώδικα τοπικής αυτοδιοίκησης, είναι αντίθετοι η ΚΕΔΕ, η ΠΟΕ-ΟΤΑ και οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι των ΟΤΑ.

Επειδή οι ως άνω εργαζόμενοι βρίσκονται υπό καθεστώς διαρκούς εργασιακής ομηρίας και ανασφάλειας, καθώς πολλοί από αυτούς εργάζονται υπό καθεστώς συνεχών, ανανεούμενων συμβάσεων για πάρα πολλά χρόνια.

Επειδή τα ως άνω άρθρα του υπό διαβούλευση σχεδίου νόμου επιχειρούν έναν αδόκιμο διαχωρισμό μεταξύ εργαζομένων σε ευαίσθητες κοινωνικές δομές των δήμων, οι οποίες συμβάλλουν καθοριστικά στην κοινωνική συνοχή καλύπτοντας ζωτικές κοινωνικές ανάγκες.

Επειδή όπως σωστά επισημαίνει και ο ΣΚΟΙΝΔΑΦ, οι προβλέψεις των άρθρων αυτών δημιουργούν συνθήκες άνισης μεταχείρισης, εργασιακής ομηρίας και περιορισμού της δικαστικής προστασίας των συμβασιούχων εργαζομένων των ΟΤΑ.

Επειδή τα άρθρα 138 και 730 συνιστούν σαφώς αυστηροποίηση του πλαισίου και θέσπιση εμποδίων στη δικαστική διεκδίκηση της βελτίωσης του εργασιακού καθεστώτος των συμβασιούχων εργαζομένων στους ΟΤΑ της χώρας.

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

1. Γιατί ενώ είναι δίκαιο, εύλογο και ώριμο το αίτημα για τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων εργαζομένων των ΟΤΑ προκειμένου να λήξει το καθεστώς των πολυετών ανανεούμενων συμβάσεων που δημιουργεί εργασιακή αβεβαιότητα και ομηρία, επιλέγει τη θέσπιση εμποδίων και την αυστηροποίηση του πλαισίου δικαστικής διεκδίκησης της βελτίωσης του εργασιακού τους καθεστώτος;

2. Γιατί ενώ ΚΕΔΕ, ΠΟΕ-ΟΤΑ και συμβασιούχοι εργαζόμενοι ζητούν την απόσυρση του άρθρου 37 του ν. 4915/2022, επιλέγει να το ενσωματώσει στον υπό διαβούλευση κώδικα και μάλιστα με ακόμη πιο αυστηρές προβλέψεις;

3. Γιατί επιλέγει να επενδύσει στον κοινωνικό αυτοματισμό και να διαχωρίσει συμβασιούχους εργαζόμενους των ΟΤΑ, εξαιρώντας από τις προβλέψεις των άρθρων 138 και 730 μόνο τους εργαζόμενους σε βρεφονηπιακούς σταθμούς και δε συμπεριλαμβάνει και άλλους συμβασιούχους εργαζόμενους όπως π.χ. και αυτοί στις υπόλοιπες Κοινωνικές Δομές των Δήμων;

4. Είναι διατεθειμένος να αποσύρει τις συγκεκριμένες διατάξεις των άρθρων 138 και 730 και να τις επαναδιατυπώσει κατόπιν αναλυτικής διαβούλευσης με την ΚΕΔΕ, την ΠΟΕ-ΟΤΑ, και εν γένει τους εκπροσώπους των συμβασιούχων εργαζομένων στους ΟΤΑ;

5. Τι πρωτοβουλίες προτίθεται να αναλάβει για τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων εργαζομένων στους ΟΤΑ ώστε να λήξει το καθεστώς των πολυετών ανανεούμενων συμβάσεων που δημιουργεί εργασιακή αβεβαιότητα και ομηρία;