Καιρό τώρα οι καταστάσεις γύρω μου οδηγούν σε ερωτήματα σχεδόν βασανιστικά. Πώς είναι η επιβίωση στην ανθρώπινη ζούγκλα; Τι πιθανότητες έχουν οι καλοί άνθρωποι να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια;
Σκέφτομαι ότι σε όλη μας τη ζωή βομβαρδιζόμαστε από ηθικές αξίες, που κατά βάθος κανείς δεν πιστεύει και δεν ακολουθεί. Ιδεοληψίες, που στουμπώνουν το μυαλό των νέων ανθρώπων με ψευδείς πληροφορίες και με μέσα μαζικής πλύσης εγκεφάλων, που σου δημιουργούν μία τεράστια σύγχυση ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, την πραγματικότητα και την εικονική της προβολή.
Αυτά που αντιμετωπίζουμε δεν έχουν σχέση με αυτά που διδαχτήκαμε. Κανείς δε μας προετοιμάζει για μια πραγματικότητα αμείλικτη και ανθρωποφαγική.
Αν υποθέσουμε, αβασίμως, ότι γεννιόμαστε καλοί, ποιος μας βοηθά να διατηρήσουμε την εντιμότητά μας;
Από κάθε πολιτική πράξη, από κάθε φορέα εξουσίας, διδασκόμαστε την υποκρισία. Καλύτερο όπλο γι αυτό: Η ΕΝΟΧΗ.
Μεγαλώνουμε με τις ενοχές που μας δημιουργούν παιδιόθεν. Με πρωτεργάτη μια εκκλησία, που ενίοτε κηρύττει έναν εκδικητικό θεό, πανταχού παρόντα, έτοιμο ανά πάσα στιγμή να μας αποκλείσει από τον μεταθανάτιο παράδεισο.
Δημιουργούνται ενοχές για την ύπαρξή μας, για τις επιθυμίες μας, για τη διαφορετικότητά μας. Ενοχές γιατί άλλοτε φερόμαστε σαν παιδιά, γιατί δεν είμαστε αρκετά ευγενικοί, αρκετά μελετηροί ή σαν τον Γιωργάκη της γειτόνισσας. Ενοχές γιατί θέλουμε βγούμε ή να μην βγούμε έξω,να ερωτευθούμε ή να είμαστε μόνοι, ενοχές γιατί δεν έχουμε δουλεία ή καλοπληρωμένη δουλειά. Αυτό πια και αν είναι δικό μας φταίξιμο. Μην ξεχνάμε άλλωστε την ευρέως δημοσιοποιημένη άποψη, που εκφράζουν άθλιοι “Πάγκαλοι”, ότι ήμαστε συνδαιτημόνες στο ίδιο τραπέζι. Προκύπτει από έγκριτους ερευνητές πως φάγαμε του σκασμού, αλλά δεν το πήραμε και πολύ χαμπάρι. Δε δικαιούμαστε να παραπονιόμαστε, με τον ίδιο τρόπο που δεν πρέπει να παραπονιούνται 1.310.080 άνεργοι, συν όσοι καθημερινά προστίθενται.
Οι βαθυστόχαστες αυτές σκέψεις μου με θυμώνουν και με κουράζουν. Το χειρότερό: μου προκαλούν μια λιγούρα, που με οδηγεί ευθέως στο ψυγείο. Φαντάζομαι πως όσο βρίσκω ακόμα κάτι φαγώσιμο, θα ηρεμώ. Όπως άλλωστε και εσύ, που ακόμα δεν επαναστατείς.
Όταν σταματήσω να βρίσκω κάτι να φάω, βλέπουμε…
Σήμερα είχα μιαν ανεξήγητη επίσης παρόρμηση, να αγοράσω πολλές κονσέρβες και όσπρια. Πιθανότατα ποτέ δε χρειαστούν, αλλά θέλω να έχω εφοδιαστεί αν τύχει ποτέ κανείς να μου ζητήσει…
Ακολουθήστε την Ενημέρωση Πελοποννήσου στο Facebook
Αποκλειστικές Έρευνες – Συνεντεύξεις και Άρθρα
Ειδήσεις από: Ναύπλιο – Άργος – Ερμιονίδα – Τρίπολη – Κορινθία – Αθλητικά –
