Πραγματικότητα ή ψευδαίσθηση;

Γράφει η Εκάτη

Από ανέκαθεν, ο φιλοσοφημένος άνθρωπος αναρωτιόταν αν αυτό που βιώνει είναι η πραγματικότητα ή μια απατηλή εικόνα, όπως το τοποθέτησε και ο Πλάτωνας, στον κόσμο των ιδεών.

Ισχύει, άραγε, αυτό που είπε ο Αϊνστάιν, «η πραγματικότητα είναι απλώς μια ψευδαίσθηση αλλά πολύ επίμονη»;

• Και αν είναι μια ψευδαίσθηση, πώς διαμορφώνεται αυτή;
• Και πώς γίνεται η ίδια ψευδαίσθηση να συμπίπτει για όλους;
• Υπάρχει, άραγε, κάποιος μηχανισμός δημιουργίας πραγματικότητας;

Οι περισσότεροι κάτοικοι του πλανήτη, για παράδειγμα, έχουν αποδεχτεί ως φυσικό φαινόμενο, το γεγονός ότι η Γη μαστίζεται, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας και εξέλιξής της, από πολέμους, συρράξεις και συγκρούσεις που οδηγούν σε μια σειρά βίαιων γεγονότων, με βαρύ και μακροχρόνιο αποτύπωμα τόσο σε μεμονωμένα άτομα όσο και σε ολόκληρες κοινωνίες: θάνατοι, τραυματισμοί, πείνα, πόνος, φόβος, θλίψη, οδυρμός, απογοήτευση, μαρασμός, κατάπτωση, παρακμή.

Στις μέρες μας, για ακόμα μια φορά επιβεβαιωθήκαμε αλλά και διαψευστήκαμε, νομίζοντας ότι «στην εποχή μας αυτά δεν έπρεπε να συμβαίνουν», όπως πολύ πιθανόν έλεγαν και οι πρόγονοί μας πριν 87, 112, 250, 500, 1.000 χρόνια ή 5.000 χρόνια, όταν άλλοι έκπληκτοι και άλλοι προϊδεασμένοι, βλέπουμε μεγάλες και ισχυρές χώρες να ξεκινάνε πολέμους με λιγότερο δυνατές, αλλά λίαν προικισμένες σε ενεργειακούς πόρους!

Αυτό που χρειάζεται είναι, απλά ένα πρόσχημα που να είναι σοβαροφανές, νομιμοφανές και να μπορεί να αξιοποιηθεί πλήρως από το μηχανισμό προπαγάνδας προκειμένου να καταστεί επίσημο αφήγημα ώστε αυτοί που προτιμούν να «πλατσουρίζουν» στα ρηχά και να μην ασχολούνται με το βάθος των πραγμάτων, να το υιοθετήσουν αβασάνιστα (το 99% δηλαδή του πλανήτη).

Υπό το πρίσμα αυτό, η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση, και, ακόμα χειρότερα, μια καλοστημένη απάτη, αφού αυτό που παρουσιάζεται στα μάτια των πολλών είναι μια κατασκευασμένη εικόνα και μια πλαστή έκθεση γεγονότων.

Μελετώντας κανείς τη διεθνή πολιτική σκηνή των τελευταίων τριανταπέντε ετών, διαπιστώνει ότι το αφήγημα στηρίζεται πάντα στο δίπολο Καλός-Κακός, όπου ο «καλός» είναι αυτός που ελέγχει τον παγκόσμιο μηχανισμό προπαγάνδας (ιδίως ΜΜΕ) και «κακός» είναι αυτός που δεν έχει πρόσβαση σε αυτόν για να μπορεί να υποστηρίξει ευρέως (και) τη δική του άποψη.

Ο «καλός» συνήθως είναι αυτός που υποστηρίζει το δίκαιο και το ηθικό, κατά τη δική του άποψη βεβαίως που υιοθετείται, όμως, εύκολα από το κοινό του μηχανισμού προπαγάνδας.

Και ο «κακός» είναι κακός γιατί, πολύ απλά, έτσι τον αποκαλεί ο «καλός». Και ο «κακός» δύσκολα μπορεί να το αντικρούσει αφού δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα μέσα διασποράς ψεύδους (ΜΔΨ), με τα οποία διαμορφώνεται η αντίληψη της μάζας.

Σύμφωνα με το σύνηθες αφήγημα του «καλού», ο «κακός» είναι τρομοκράτης, έχει όπλα μεγάλης διασποράς, χημικά όπλα, απεμπλουτισμένο ουράνιο και/ή πυρηνικό οπλοστάσιο γεγονός που από τη φύση του τον καθιστά επικίνδυνο, παρότι και ο «καλός» παρόμοια όπλα διαθέτει, και μάλιστα πολλά περισσότερα, ενώ και οι δικές του πράξεις εμπίπτουν στη στενή έννοια της «τρομοκρατίας» αφού προκαλούν όντως τρόμο, αλλά αυτός δεν είναι επικίνδυνος γιατί υπερασπίζεται το δίκαιο και αντιμάχεται το Κακό, με τη θεολογική έννοια του όρου, που κάθε φορά παίρνει συγκεκριμένη μορφή, εθνικότητα, φυλή και θρήσκευμα ανάλογα με τις ενεργειακές και οικονομικές ανάγκες του «καλού».

Και έτσι, δικαιολογούνται ηθικά, νομικά και πολιτικά οι στρατιωτικές επεμβάσεις, τα εμπάργκο σε αγαθά ζωτικής σημασίας, οι εκτοπισμοί και οι ανελέητοι βομβαρδισμοί αμάχων (καθώς είχαν την ατυχία να βρεθούν σε εργάσιμη μέρα δίπλα σε αποθήκη πυρομαχικών ή στρατιωτική βάση του «εχθρού», και οι βομβαρδισμοί δεν μπορούσαν να γίνουν βράδυ, για να αποφευχθούν οι αιματοχυσίες αθώων, καθώς ο πλοηγός του βομβαρδιστικού έπρεπε να ξαπλώσει νωρίς…).

Είναι, όμως, αυτή η πραγματικότητα;

Όχι! Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική και ποικίλει, ταυτόχρονα, ανάλογα με τα «γυαλιά» που επιλέγει κανείς να φορέσει, ακουσίως ή εκουσίως.

Αν τα «γυαλιά» έχουν ανθρωπιά και συμπόνοια, η πραγματικότητα είναι αποτρόπαιη: πρόκειται για μια κτηνώδη επέμβαση σε άλλη χώρα με σκοπό τον σφετερισμό των ενεργειακών της πόρων κα/ή την εξάλειψή της ως βασικό οικονομικό και πολιτικό ανταγωνιστή στην περιοχή, με αποτέλεσμα κομματιασμένα κορμιά μικρών παιδιών.

Αν, πάλι, τα «γυαλιά» είναι ψυχρά, απαθή και εμφορούνται από μπόλικο μπόλιασμα προπαγάνδας, η πραγματικότητα είναι αυτή που παρουσιάζεται μέσα από τα ΜΔΨ: ο «κακός» πρέπει να εξοντωθεί γιατί παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα (ενώ όλοι οι υπόλοιποι, βλέπετε, τα τηρούν), είναι επικίνδυνος για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια και ο «καλός» είναι υπερασπιστής της ελευθερίας όλων μας!

Όταν τηγανίζεις κεφτεδάκια, με το άγχος να προλάβεις να ταΐσεις τον γκρινιάρη σύζυγο, ώστε να αποκοιμηθεί γρήγορα μετά το φαγητό κι’ εσύ να μπορείς άνετα να μιλάς με τον maybe yes maybe not γκόμενο στα ΜΚΔ, και η τηλεόραση είναι ανοιχτή 24 ώρες το 24ωρο, δεν σ’ ενδιαφέρει να εμβαθύνεις τις μάλλον ανύπαρκτες γνώσεις σου στο θέμα των διεθνών σχέσεων και στο ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο, οπότε η πραγματικότητα που σου παρουσιάζεται γίνεται αυτόματα αποδεκτή και δεν αμφισβητείται.

Άλλωστε τα κεφτεδάκια δεν κατεβαίνουν εύκολα κάτω με τη συνειδητοποίηση ότι σε κάποια γωνιά της γης, όχι και πολύ μακριά από τη δική μας, νέοι κομματιάζονται, μανάδες θρηνούν τα παιδιά τους σε ομαδικούς τάφους και οι κόποι μιας ζωής γίνονται ένα σύννεφο μαύρου καπνού σε ένα αφανισμένο οικοδομικό τετράγωνο.

Όπως είπε και ο Κλαούζοβιτς «οι υψηλά πολιτισμένοι λαοί διεξάγουν πολέμους εξίσου θηριώδεις με εκείνους που ονομάζονται βάρβαροι»!

Ποιος είναι, όμως, ο Κλαούζοβιτς και γιατί θα έπρεπε να ενδιαφέρει τη μέση γυναίκα ή άντρα της χώρας αυτής που τηγανίζει ή τρώει τα κεφτεδάκια αντίστοιχα (και αντιστρόφως).

Η πραγματικότητα ορίζεται από τα ΜΔΨ και τα ΜΔΨ ορίζονται από αυτόν που τα κατέχει, άρα αυτός που έχει εξουσία, χρήμα και επιβολή ορίζει και την πραγματικότητα!

Συμπερασματικά, λοιπόν, θα μπορούσαμε, χρησιμοποιώντας το ανωτέρω παράδειγμα (οποιαδήποτε ομοιότητα με χώρες ή καταστάσεις είναι απολύτως συμπτωματική), ότι η πραγματικότητα υπάρχει μόνο ως ψευδαίσθηση για αυτούς που επιλέγουν, εκουσίως ή ακουσίως, να εξαπατώνται. Και με τον τρόπο αυτό συνδιαμορφώνουν την πραγματικότητα που τους προσφέρεται και υλοποιούν την ψευδαίσθηση που τους δημιουργείται, συμμετέχοντας στην παράσταση μιας συγκεκριμένης εικόνας, είτε ενεργητικά, πιστεύοντας ακράδαντα ότι έτσι είναι τα πράγματα και αναπαράγοντάς τα με τις σκέψεις και τη διάδοσή τους σε άλλους, είτε παθητικά, μη αμφισβητώντας την παράσταση, γιατί είναι αδιάφοροι ή υποταγμένοι σε ένα σύστημα που, κατά βάθος, επιθυμεί και τη δική τους εξόντωση, αλλά πιο μεθοδικά, γλυκά ύπουλα.