Γράφει η Εκάτη
Είναι κάποιες φορές που βαθιά, υπαρξιακά ερωτήματα μας χτυπάνε την πόρτα.
Μπορεί να συμβεί και απροειδοποίητα, συνήθως το βράδυ, όταν ο θόρυβος γύρω μας έχει καταλαγιάσει και το μυαλό μας βρίσκει λίγη ησυχία για να επεξεργαστεί ερωτηματικά, που έχουν απωθηθεί σε ένα συρταράκι στο υποσυνείδητο.
Αλλά και σε οποιαδήποτε στιγμή της μέρας, μετά από ένα περιστατικό με αντίκτυπο, όχι απλά στη δεδομένη στιγμή, αλλά στην εξέλιξη της ζωής μας, με μακροχρόνιες συνέπειες.
Και τότε, ίσως, μια φωνή μέσα μας αρχίζει να αναρωτιέται «Ποιος είμαι;».
Ας μην κάνουμε χιούμορ απαντώντας «άνθρωπος», γιατί ενώ ακούγεται αυτονόητο δεν είναι πάντα. Μπορεί η εμφάνιση να παραπέμπει σε ανθρώπινο ον αλλά η συμπεριφορά και η όλη στάση δεν συνεπάγονται ότι σώνει και καλά υπάρχουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά.
Ειδικά στην εποχή μας, όπου κυριαρχεί η διαστροφή, η μοχθηρία, η αλληλοεξόντωση, η εμμονή με το χρήμα και την εξουσία, η δουλικότητα και υποταγή σε κάθε είδους «αυθεντία», η στυγνή εκμετάλλευση, η εμπορευματοποίηση των πάντων ακόμα και των σχέσεων και τόσα άλλες απεχθείς συμπεριφορές όντων που δεν θέλουν και, μάλλον, δεν μπορούν να είναι άνθρωποι με την καθαρή της έννοια: ανω – θρώσκω. Αντίθετα, καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για να είναι κάτω – βόσκω!
Αλλά αυτή η ανάλυση δεν θα μας απασχολήσει στο παρόν κείμενο.
Θα καταπιαστούμε με το πολύ σύνθετο «ποιοι είμαστε» από την πλευρά της Επιλογής.
Εμείς είμαστε οι επιλογές μας ή οι επιλογές μας είμαστε εμείς;
Είμαστε το αποτέλεσμα ή το αιτιατό των επιλογών μας;
Ή μήπως και τα δύο;
Επιλέγουμε βάσει αυτού που είμαστε ή είμαστε αυτό που επιλέγουμε;
Για παράδειγμα, επιλέξαμε να είμαστε φτωχοί γιατί ως άτομα δεν είμαστε είτε ιδιαίτερα φιλόδοξα ώστε να τολμάμε να κάνουμε κάτι παραπάνω για να κερδίσουμε περισσότερα χρήματα ή καταλήξαμε φτωχοί γιατί δεν επιλέξαμε μια καλή δουλειά με υψηλές αποδοχές ή επιλέξαμε να ξανοιχτούμε σε μια επένδυση που όχι μόνο δεν μας απέφερε αλλά μας ζημίωσε κι από πάνω;
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με το χαρακτήρα και την προσωπικότητά μας και στη δεύτερη με τη λανθασμένη επιλογή.
Και αντίστροφα: είμαστε πλούσιοι γιατί είμαστε φιλόδοξοι, πλεονέκτες, φιλάργυροι και ίσως και ανήθικοι, αν για να αποκτήσουμε τα πλούτη μας δεν είχαμε ενδοιασμούς και τύψεις συνείδησης να βλάψουμε άλλους για να ανέλθουμε εμείς, ή καταλήξαμε πλούσιοι γιατί κάναμε μια καλή επιλογή καριέρας, επένδυσης ή ακόμα και γάμου, που μας βοήθησε να προσποριστούμε χρήματα, είτε με την αξία της δουλειάς μας είτε με τις κοινωνικές μας δεξιότητες και την καπατσοσύνη να χρησιμοποιούμε καταστάσεις ή / και πρόσωπα;
Πρόκειται, φυσικά, για δύσκολα ερωτήματα όπου δεν είναι ευχερές να ξεχωρίσει η αιτία από το αποτέλεσμα!
Θα μπορούσε, φυσικά, κάποιος να πει «και τι σημασία έχει αφού ο φτωχός παραμένει φτωχός και ο πλούσιος πλούσιος;». Κι’ όμως, έχει τεράστια σημασία, γιατί αν κάθε τι είναι αποτέλεσμα μια επιλογής τότε, θεωρητικά τουλάχιστον, μια λάθος επιλογή μπορεί να αντιστραφεί από μία σωστή. Όπως και το αντίστροφο.
Αλλά το πρόβλημα με τις επιλογές είναι ότι γίνονται βάσει πιθανολογήσεων και εικασιών και όχι απτών δεδομένων. Αν, για παράδειγμα, πρέπει να επιλέξω μεταξύ δύο δρόμων για να φθάσω στον προορισμό μου και επιλέξω τον Α δρόμο με κριτήρια ότι είναι πιο σύντομος ή πιο ξεκούραστος, αλλά στο δρόμο αυτό μου συμβεί ένα ατύχημα, πώς μπορούσα να γνωρίζω ότι ο δρόμος που επέλεξα θα ήταν κακότυχος ώστε να τον αποφύγω; Βάσει των πιθανοτήτων θα έφθανα πιο γρήγορα και πιο ανώδυνα, αλλά κατέληξε να είναι πολύ αργός, αφού το ατύχημα με εμπόδισε να φθάσω στον τελικό προορισμό, και, σίγουρα πιο οδυνηρός.
Δεν είχα δεδομένα τη στιγμή που προέβαινα στην επιλογή μου για να γνωρίζω ότι έπρεπε να την αποφύγω, εκτός κι αν είχα ιδιότητες μέντιουμ ή μάντη!
Άρα οι επιλογές μας ενέχουν πάντα κινδύνους και απλά προσπαθούμε να υπολογίσουμε τα ποσοστά: γιατί άλλη βαρύτητα έχει το 30%-70%, άλλη το 50%-50% και άλλη το 85%-15%!
Κι ας συμβαίνουν, συχνά στη ζωή, και ανατροπές όπου το 15% να υπερτερεί του 85%!
Εμείς, όμως, ευελπιστούμε στην ασφάλεια και τα εχέγγυα των ποσοστών, όσο πιο ψηλά τόσο πιο χαμηλό το ρίσκο και όσο πιο χαμηλά τόσο πιο έντονη η αίσθηση της απειλής!
Πόσο «μικροί και «λίγοι» είμαστε μπροστά στο απίθανο, το παράδοξο, το απρόσμενο και το τυχαίο και πόσο αδύναμοι να υπολογίσουμε, προβλέψουμε, προεξοφλήσουμε, αποτρέψουμε.
Ποιοι είμαστε, λοιπόν, σε όλο αυτό τον κυκεώνα από συμπτώσεις, αναπάντεχες καταστάσεις, αστάθμητους παράγοντες (όπως πολέμους, φυσικές καταστροφές), ανεξήγητες συναντήσεις, επαναλαμβανόμενα, χωρίς προφανή λόγο, μοτίβα, μυστηριώδεις δίνες που αν κα προσπαθούμε δεν μπορούμε να βγούμε από αυτές, κατά το λεγόμενο «ενός κακού μύρια έπονται»!
Βαδίζουμε, πολλές φορές και αβοήθητοι αφού ποιος μπορεί να κάνει μια επαληθευμένη εκ των προτέρων πρόβλεψη για την πορεία μας, σε μονοπάτια τυλιγμένα με ομίχλη και καλούμαστε να επιλέξουμε βάσει ενός συνόλου στοιχείων που σε άλλον μπορούν να είναι περισσότερο αναπτυγμένα και σε άλλους λιγότερο, όπως κρίση, διαίσθηση, προαίσθηση, ενσυναίσθηση, εμπειρία, γνώση, πληροφόρηση, ευφυία, διορατικότητα, προνοητικότητα, ρεαλισμό, κ.ά.
Αλλά όχι με δεδομένα και επαληθευμένα γεγονότα.
Και ποιο είναι, ίσως, το μόνο δεδομένο που έχουμε; Ότι μια μέρα θα πάψουμε να ζούμε!
Το μήνυμα, λοιπόν, μπορεί να είναι «ας προσπαθούμε να ζούμε την κάθε μέρα όσο το δυνατόν καλύτερα, με συναίσθηση, ενσυναίσθηση, διαίσθηση, δύναμη και αισιόδοξη θεώρηση τόσο των πιθανολογούμενων, των μελλούμενων αλλά και των υπαρκτών στοιχείων που περιβάλλουν ή συνθέτουν τη ζωή μας».
Κι ας είμαστε ευτυχισμένοι σε έναν κόσμο που βαδίζει αβέβαιος αλλά και βέβαιος ότι θα συνεχίσει να υπάρχει, σε μια αδιάκοπη ροή γεγονότων, επιθυμιών, συναισθημάτων και συμβάντων!
Ακολουθήστε την Ενημέρωση Πελοποννήσου στο Facebook
Αποκλειστικές Έρευνες – Συνεντεύξεις και Άρθρα
Ειδήσεις από: Ναύπλιο – Άργος – Ερμιονίδα – Τρίπολη – Κορινθία – Αθλητικά –
