Θεσμική καθίζηση που οδηγεί σε αδιέξοδα

Όλοι αντιλαμβάνονται πλέον πως η καθημερινότητα στην Ελληνική κοινωνία αντανακλά μια βαθιά, δομική αποδιοργάνωση, όπου η τήρηση νόμων και κανόνων μοιάζει πλέον με επιλογή και όχι με καθήκον.

Οι έχοντες αποτινάξει κομματισμούς και προσωπικούς τακτικισμούς, παρακολουθούν με ανησυχία την υπονόμευση των θεσμών, η οποία δεν εκκινεί από το περιθώριο, αλλά συχνά από την ίδια την κορυφή. Η εμπλοκή πολιτικών, αλλά και στελεχών της δημόσιας διοίκησης σε ποικίλες υποθέσεις σκανδάλων και φαινομένων διαφθοράς, κλονίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος δικαίου.

Όταν το παράδειγμα της ηγεσίας είναι προβληματικό, η κοινωνική βάση αποθρασύνεται, οδηγώντας σε γενικευμένη ηθική καθίζηση. Μέσα σε αυτό το τέλμα, η νέα γενιά βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή έλλειψη προοπτικών και οραμάτων. Η συσσώρευση οικονομικών και κοινωνικών αδιεξόδων, στερεί από τους νέους μας δημιουργικούς στόχους, αφήνοντάς τους ευάλωτους σε περιθωριακές ομάδες που –όπως αναγνωρίζεται πλέον επίσημα– τους στρατολογούν.

Η νεανική παραβατικότητα μετατρέπεται έτσι σε μια επικίνδυνη διέξοδο μιας γενιάς που νιώθει πως το μέλλον της έχει ακυρωθεί. Η βαθύτερη ωστόσο κατανόηση αυτών των κοινωνικών αιτιών, δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι σε καμία πλευρά. Κάθε μορφή βίας – σωματική, λεκτική, διαδικτυακή ή οπαδική– είναι απόλυτα καταδικαστέα, καθώς αποδομεί τα θεμέλια της δημοκρατίας και θυματοποιεί τους πιο αδύναμους.

Για την αναχαίτιση του φαινομένου, απαιτείται μια σύγχρονη, στοχευμένη νομοθεσία που θα απαντά στις νέες μορφές εγκληματικότητας. Η Πολιτεία οφείλει να αναζητήσει τα νομοθετικά ελλείμματα και να τα διορθώσει, δρώντας συγχρόνως με ταχύτητα και δικαιοσύνη, ώστε σοβαρά αδικήματα να μένουν ανεξιχνίαστα ή οι υπαίτιοι να μην καταδικάζονται. Τέτοιες περιπτώσεις, η κοινωνία τις εισπράττει ως κρατική αδυναμία και ατιμωρησία και δυσανασχετεί.

Η αποτελεσματική λειτουργία του Κράτους Δικαίου είναι απαράβατος όρος για την ασφάλεια των πολιτών, μακριά από κάθε είδους επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Δυστυχώς, ακόμη και η πρόσφατη τραγική απώλεια της μητέρας της πολιτευτού της ΝΔ από τρομοκρατική επίθεση, αντί να επιβάλει ομοψυχία, μετατράπηκε σε πεδίο πολιτικής σκοπιμότητας.

Οι ατυχείς δηλώσεις του Γραμματέα Πολιτ. Επιτροπής της ΝΔ, κ. Κυρανάκη, που ακούστηκαν ως ευκαιρία για να πλήξουν τον βασικό πολιτικό αντίπαλο της κυβέρνησης, επαναφέρουν μια επικίνδυνη, διχαστική ρητορική με εμφυλιοπολεμικές προεκτάσεις.

Είναι αδιανόητο, μετά από 7 χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης, να αποτελεί άλλοθι η μόνιμη επίκληση του παρελθόντος, το οποίο δεν μπορεί πλέον να καλύψει τη σημερινή κρατική ανεπάρκεια, που είναι ορατή στο μέσο Έλληνα.

Η αδυναμία απαλλαγής της κοινωνίας από ομάδες που ασχημονούν και τρομοκρατούν παραμένει μια υπαρκτή πραγματικότητα που δεν κρύβεται πίσω από τεχνητές πολώσεις και ψευδοδιλλήματα. Η μετατόπιση της συζήτησης σε κομματικά χαρακώματα, δεν λύνει το πρόβλημα της ασφάλειας, αλλά ρίχνει λάδι στη φωτιά μιας ήδη εύφλεκτης πραγματικότητας. Η Ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη να αναπνεύσει τον αέρα της ασφάλειας, της δικαιοσύνης, και της εθνικής ομοψυχίας, αφορίζοντας συμπεριφορές νέου διχασμού.

Είναι πλέον η ώρα η Πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της, θωρακίζοντας τους θεσμούς και με αποτελεσματικότητα επί του πραγματικού πεδίου, να προσφέρει στη νεολαία μας, την ελπίδα και τα οράματα που της στερεί, ώστε να μετατραπεί το σημερινό αδιέξοδο, σε προοπτική και ευημερία.