Το κράτος στο ρόλο του Καιάδα…

Η κ. Μαρία Κοτρώτσου, μητέρα της Μυρτώς, δημοσίευσε μία ανάρτηση-“μαχαιριά” στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, περιγράφοντας τον καθημερινό γολγοθά που συνεχίζει να ανεβαίνει δίπλα στην κόρη της, καθώς και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία στην Ελλάδα. (Η Μυρτώ κακοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2012, στην Πάρο, όταν δέχθηκε άγρια επίθεση από τον Αχμέτ Βακάς).

Η κραυγή αγωνίας της μάνας για τη μεταχείριση που επιφυλάσσει η χώρα μας στα ΑμεΑ, είναι η εικόνα της κοινωνίας μας. Δικαιώματα που υπάρχουν στα χαρτιά, όπως αναφέρει η κυρία Κοτρώτσου, αλλά «υλοποιούνται κατ’ εξαίρεση επειδή είναι η Μυρτώ, αφού παλέψω, αφού φωνάξω, αφού τρέξω, αφού εξαντληθώ…».

Σκεφτείτε τον άνισο αγώνα που δίνει καθημερινά ο ανώνυμος άνθρωπος με αναπηρία, έχοντας να αντιμετωπίσει τη γραφειοκρατία και το ανάλγητο κράτος για μια ισότιμη ζωή. Την ερημιά του πολεμιστή που είναι λαβωμένος και αβοήθητος στο στίβο μάχης της ζωής. Που είτε ξεκινάει τώρα την πορεία του, είτε έχει βάλει το δικό του λιθαράκι για την κοινωνία και η μοίρα τον έφερε στη «φροντίδα» της πατρίδας μας… εκτός αν υπάρχει η οικονομική άνεση να φροντίσει μόνος τον εαυτό του και την οικογένειά του.

Δεν έχουν ανάγκη και δεν θέλουν τον οίκτο μας, αλλά να αισθάνονται και να είναι στην πράξη ισότιμα μέλη της κοινωνίας μας. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στην έκθεση της Eurostat (2024), το ποσοστό των ατόμων με μέτρια ή σοβαρή αναπηρία που αντιμετώπισαν ανικανοποίητες ανάγκες υγείας στην Ελλάδα ανήλθε στο 32,6%! Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη…

Λεφτά υπάρχουν, για λίγους και εκλεκτούς φυσικά… Για το τέλος αξίζει να διαβάσετε ξανά μερικά αποσπάσματα, τα ίδια τα λόγια της μάνας. Θα μπορούσε να είναι η δική μας μάνα….

“Δεν βαριέσαι… κάποτε θα μάθουν και εδώ τα ίσα δικαιώματα. Μέχρι τότε θα σπρώχνω με όλη τη δύναμή μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο κι αν αυτό διαλύει τη μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση… ελπίζοντας να πάρεις λίγη ευχαρίστηση, λίγη χαρά, να σε δω να γελάς. Θα παλεύω γι’ αυτά τα δικαιώματα που υπάρχουν στα χαρτιά και υλοποιούνται κατ’ εξαίρεση επειδή είναι η Μυρτώ, αφού παλέψω, αφού φωνάξω, αφού τρέξω, αφού εξαντληθώ…”

Δεν κατηγορώ κανέναν, γιατί είναι απόλυτα φυσικό αυτό που συμβαίνει. Ό,τι κι αν γίνεται κοντά μας, όσο κι αν συμπάσχουμε, όσο κι αν στεναχωρηθούμε, για όλους τους άλλους είναι κάτι περαστικό, πέρα από εκείνον που το ζει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό.

Τελευταία άκουσα και αυτό: “Μα όλα σε αυτήν συμβαίνουν;”. Όχι, μην απατάστε. Συμβαίνουν σε κάθε κινητικά ανάπηρο άτομο, μόνο που κάποιοι μπορεί να είναι κουρασμένοι για να αντιδράσουν, μη έχοντας άλλα ψυχικά αποθέματα, αντιμέτωποι με τη δύσκολη καθημερινότητά τους, ή να έχουν παραιτηθεί αφού εξαντλήθηκαν. … Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου».