Ο δρόμος της ανάπτυξης είναι στρωμένος με… λακκούβες

Γράφει η Εκάτη

Στη χώρα αυτή, που θα μπορούσε κάποιος να την πει κι ευλογημένη χάρη στην απαράμιλλη φυσική της ομορφιά, που, όμως, μπορεί να είναι και κατάρα ταυτόχρονα (θα εξηγηθεί στη συνέχεια), υπάρχει, αρχής συστάσεως του νεότερου ελληνικού κράτους, ένα βασικό μειονέκτημα: η έλλειψη υποδομών, και μάλιστα τόσο βασικών που πραγματικά σοκάρουν!

Εν έτει 2026 εξακολουθούν να υπάρχουν τουριστικές περιοχές, και μάλιστα κατατασσόμενες στις κορυφαίες, όχι απλά της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της Μεσογείου, που δεν έχουν σχεδόν καμία υποδομή ή αν έχουν, είναι ελάχιστες.

Και ξεκινώντας από τους δρόμους που οδηγούν σε αυτές, αλλά και -πώς όχι- εντός των οικισμών, οι οποίοι είναι γεμάτοι λακκούβες!

Είναι οξύμωρο από τη μία να μιλάμε για υπεραναπτυγμένα τουριστικά θέρετρα, με πολυτελή ξενοδοχεία και βίλες προς ενοικίαση/πώληση, και από την άλλη η εικόνα πέριξ και μέσα σε αυτά να μην ανταποκρίνεται στις ελάχιστες προσδοκίες του επισκέπτη, που μερικές φορές συνοψίζονται στο να καταφέρει απλά να φτάσει στο δωμάτιο ή την παραλία των ονείρων του χωρίς να σπάσει το αυτοκίνητό του!

Θα μπορούσε, λοιπόν, να πει κανείς ότι ο δρόμος της ανάπτυξης είναι στρωμένος κυριολεκτικά με λακκούβες και απέχει κατά πολύ από το να συγκριθεί με τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς, όπου αν μη τι άλλο είναι καλά ασφαλτωμένοι, με τακτική συντήρηση ώστε να οδηγούν με ασφάλεια τους επισκέπτες στους τουριστικούς προορισμούς, που συμβάλλουν, ασφαλώς, στην αύξηση του ΑΕΠ και στη συνολικότερη οικονομική ευημερία.

Και οι ελλειμματικές υποδομές δεν σταματούν στην απουσία καλών και ομαλών δρόμων, χωρίς λακκούβες, ρωγμές και κακοτεχνίες, αλλά συνεχίζονται στην έλλειψη νερού το καλοκαίρι, που καθιστά απαραίτητη την πρόβλεψη από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη μιας ξενοδοχειακής μονάδας καθαρού νερού και μηχανισμού αφαλάτωσης, σε παραθαλάσσιες περιοχές με έντονο πρόβλημα λειψυδρίας, στην παράβλεψη περιβαλλοντικής καθαριότητας ενεργειακής αυτονομίας, παράλειψη προστασία της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και της οικιστικής φυσιογνωμίας, απουσία ρυθμιστικού πλαισίου για τις τουριστικές υποδομές, κ.ά.

Φαίνεται ότι η ομορφιά της χώρας, αλλά και η μακρά της ιστορία και ο πολιτισμός της, είναι ταυτόχρονα ευχή και κατάρα, καθώς η πλειοψηφία των ομάδων που εμπλέκονται με τον τουρισμό, τόσο σε θεσμικό όσο και σε ιδιωτικό επίπεδο, όπως οι τοπικοί αιρετοί άρχοντες, οι ιδιοκτήτες τουριστικών μονάδων και καταστημάτων εστίασης, οι έμποροι τουριστικών ειδών, καθώς και οι υπηρεσίες γύρω από τον τουρισμό, όπως πρακτορεία ταξιδίων, ενοικιάσεις αυτοκινήτων και σκαφών, γραφεία διαφήμισης, μάρκετινγκ, επικοινωνίας, και πολλά άλλα επαγγέλματα, θεωρούν ότι αρκεί το φυσικό κάλλος, οι δαντελωτές ακτές, ο χρυσαφένιος ήλιος, το καλό κλίμα, σε συνδυασμό με τη ξακουστό όνομα της χώρας χάρη στην αρχαία ιστορία της, τους φιλοσόφους της, τους αρχαιολογικούς της χώρους και την παράδοσή της, για να προσελκύσει τον τουρισμό και, ακόμα περισσότερο, να τον διατηρήσει, χωρίς να χρειαστεί κάτι παραπάνω: μια σωστή ασφαλτόστρωση, δημιουργία οικιστικού πλαισίου, υπηρεσίες καθαρισμού νερού, νόμοι που να εφαρμόζονται πραγματικά προς αποτροπή χωροταξικών «διαστροφών» και πολεοδομικών «τερατουργημάτων» καθώς και κάθε λογής ασυδοσίες που στηρίζονται στις «πλάτες» και τις «γνωριμίες» για να παρακάμπτονται κανόνες και αρχές, προς εύκολο προσπορισμό χρήματος.

Και πόσο κρίμα, αναλογίζεται κανείς, να χρησιμοποιείται αφειδώς και ασυστόλως, αυτό που άλλοι δημιούργησαν, και μάλιστα σε ένα πολύ μακρινό ένδοξο παρελθόν, για να πλουτίζουν οι νεότεροι, και μερικές φορές ούτε καν γηγενείς, διαφημιζόμενοι και «επενδυτές», όταν το μόνο που πραγματικά κάνουν είναι να καταναλώνουν και να σπαταλούν, πλειστάκις, την πολιτιστική κληρονομιά και τους φυσικούς πόρους άλλων ιδιοκτητών, που η περιουσία τους πέρασε σε ξένα, και μάλλον αγνώμονα, χωρίς εκτίμηση χέρια, γι’ αυτό και τόσο μάταια την ξοδεύουν μέχρι να εξαντληθεί.

Αν λοιπόν επιθυμούμε την ανάπτυξη (η οποία δεν πρέπει ποτέ να σταματάει, αφού κάθε οργανισμός που περιέρχεται σε στασιμότητα, σταδιακά νεκρώνει), ας φροντίσουμε να διορθώσουμε τις λακκούβες, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στο δρόμο που οδηγεί σε αυτήν.

ΥΓ. Το άρθρο αναφέρεται σε διάσημο προορισμό της Αργολίδας…